Home / Spijkerschrift (page 11)

Spijkerschrift

spijkerschrift het nieuwe veertig

De wintertijd is vorig weekend ingegaan. Na vieren is het alweer donker. De natuur maakt zich klaar voor een lange periode van rust. Niet mijn favoriete jaargetijde. Ik vind het ronduit vreselijk en gruwel al bij de gedachte van Sinterklaas met zijn ‘Hoor de wind waait door de bomen’, tot aan de Donkere Dagen voor Kerst. Mensen die haastig zijn en niemand die buiten is. Iedereen sluit zich op. Alleen Oud en Nieuw kan mij bekoren, misschien heeft dat te maken met het nieuwe jaar. Een nieuw begin.

Verder lezen

spijkerschrift waterijsjes

Amandelen, iedereen heeft ze en niemand weet exact wat voor functie die klompen achter in je keel hebben. Mijn middelste had er in die mate last van dat ze ’s nachts veel lawaai produceerde, met in tussenpozen angstvallige stiltes. Die stille momenten baarde mij nog meer zorgen dan de decibellen voortkomend uit haar neus en keel. Daar moest wat aan gebeuren.

Verder lezen

spijkerschrift school en zo

Sinds september gaat mijn zoon naar het voortgezet onderwijs. ’s Morgens stapt hij op de fiets, bepakt met een loeizware schooltas, op weg naar het verzamelpunt. Een geheel nieuwe levensfase is voor hem begonnen. Van groep 8 naar de brugklas is een hele overgang. En dat brengt mij terug naar mijn eigen schooltijd waar in de voorbijgaande jaren een hoop is veranderd.

Verder lezen

spijkerschrift heldenmoed

“Ding, dong!” Een vriendelijk uitkijkende man vertelt dat hij inbraakalarmen verkoopt. Aan zijn mond zie ik dat hij nog meer te vertellen heeft, maar versta niets vanwege een woest blaffende hond onder de trap. Wanneer ik deze gekalmeerd heb, vraagt de man of ik bekend ben met het aantal toenemende inbraken bij mij in de buurt. Hij ziet mijn vertwijfelende blik. De hond begint weer te grommen.

Verder lezen

spijkerschrift genezen verklaard

Krampachtig probeer ik me staande te houden in de bewegende roze massa. Ik kijk koortsachtig om me heen. Daar! Snel stap ik er op af. Twee vreemde ogen staren me aan. Niet mijn dochter. Op de achtergrond hoor ik Nick en Simon ‘Pak maar mijn hand’ zingen, maar die ben ik zojuist kwijt geraakt. Allemaal meisjes, heel veel moeders en ze zijn allen verpakt in roze. Boa’s, rokjes, leggings, beenwarmers en zonnebrillen. Ik wurm me door een uitzinnige massa van gretigheid heen. Gratis, gratis. Hebben, hebben. Hebzucht in de vorm van gillende tieners en apathische moeders.

Verder lezen

spijkerschrift de griepshow

Keelpijn, zere spieren en snot. Ik voel me allerbelabberdst en strompel door huis met mijn ziel onder de arm. Net niet ziek genoeg om in bed te kruipen. Maar ook nergens zin in hebben. Waar kan dit toch aan liggen? Is dit gewoon de tijd van het jaar, te weinig zon gehad of is het afgelopen weekend te zwaar voor me geweest?

Verder lezen

spijkerschrift opruimfeest

Het Oranjefeest is in Nieuwleusen. Dat begint ieder jaar met een Kindermarkt. Samen met de meiden zit ik in de feesttent op een plaats met het overbodige speelgoed. Doordat we een beetje laat waren, vonden we niet de beste plek. Gefrommeld tussen twee andere gelukzoekers, etaleren we onze koopwaar. Hoopvol kijken we uit naar de stroom bezoekers van de markt.

Verder lezen

spijkerschrift geheid hondsdol

Gefrustreerd gooi ik de hondenriem in de hoek van de keuken. Het ligt niet zo zeer aan het beestje. Dat is van een ras waarbij ze de oren hebben vergeten. Het wordt hem vergeven. Nee, wat mij frustreert zijn mijn medeweggebruikers. Vooral zekere automobilisten. De hond uitlaten is soms een zaak van leven of dood. Ik vrees vaak voor het leven van mijn hond en mij.

Verder lezen