Lampie: Bruidegom 2.0

0279151_Laatbloeier_-_2.jpg

‘Trouw niet voor je veertig bent/En alle geheimen van het huwelijk kent/Heus het is nog niet te laat/Als je na je veertigste pas trouwen gaat//Trouw niet, trouw niet…, voor je veertigste jaar…’ Een oubollig liedje schoot me door de kop, nadat ik het appje van kameraad Meine las. Deze keer ging het niet of ik mee wilde naar ‘de voetbal’ in de Grolsch Veste, of ‘een concertje doen’ in Paradiso, van een wereldvreemde boerenkinkel uit de Appalachen, het was een invitatie voor een feestje. Niet zomaar eentje overigens. Ik heb het drie keer nagelezen. Het stond er echt! Meine gaat trouwen met zijn Paulien. Voor de buitenstaander niets vreemds. Er trouwen wel meer mensen. Om er na een tijdje achter te komen dat het vermeende walhalla meer een walhella is. Het is niet altijd pais en vree. Of ja en amen. Als futiliteiten als de tube tandpasta niet goed aanknijpen, of het grijpen van een nieuwe zak chips, terwijl er nog drie aangebroken pakken liggen, tot ondragelijke scherpte worden aangeslepen is het einde nabij.

Trouw niet voor je veertig bent. Goede tip. Rond die leeftijd heb je levenservaring. Eerst samenwonen, carrière maken, een paar koters de wereld op schoppen, huppakee, hond erbij, en, om het plaatje te voorzien van een gouden lijst, de trouwerij. Niks mis mee. Prima volgorde. Er staan mooie cijfers op de bankrekening en er ligt een daverende bruiloft in het verschiet, op een unieke locatie, met vrienden, familie en een professionele fotograaf. Zelf kon ik dat geduld niet opbrengen. Net voorbij de twintig meende ik het zeker te weten, net als mijn liefje, die nog twintig moest worden. Belachelijk, twee van die broekies. De huwelijksfoto’s zijn om je te bescheuren. De bruidsjonker en het bruidsmeisje? Welnee, het bruidspaar. Zij met zomersproetjes. Hij met een vlassnorretje. We hebben geluk gehad. Of eh…, het welslagen is niet enkel mazzel. In een huwelijk gaat het niet vanzelf, je moet eraan blijven werken.

Huwelijk rijmt niet bij toeval op gruwelijk of afschuwelijk. We hadden uit elkaar kunnen groeien. Andere inzichten. Ontrouw. Ingrijpende gebeurtenissen, daar ontkomt niemand aan, maar we zijn eerder naar elkaar toe gegroeid, dan bij elkaar vandaan gedreven. Maar goed, trouwen…? Pfff, eens maar nooit weer! Heb de schrik nog in de benen. Na een ongelukkige val en een opgezwollen vinger is de trouwring afgezaagd, maar goed, beter de ring kapot dan het huwelijk naar de bliksem. Met de wijsheid van nu zeg ik, ‘op je veertigste trouwen, met als bagage een koffer aan levenswijsheid, verstandig!’ Meine is een laatbloeier. De veertig gepasseerd. Wat zeg ik, de vijftig ook al. Hij is net zestig, maar jong van geest. Bruidegom 2.0. Vier nazaten, waarvan twee in bezit van het rijbewijs. Misschien dacht-ie: voordat ze me voor zijn! Verstandig? Kloek? Overmoedig? Tja… “Laat de kat maar komen”, schetterde de merel, dronken van alle opgepeuzelde vlierbessen! Alle gekheid op het welbekende stokje, het was lang wachten, maar het is een kordaat besluit ontsproten uit absolute liefde!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.