Lampie: Grasmaaien

0277316_Netjes_-_1.jpg

Het KNMI beloofde een zonnige dag. Dat is altijd afwachten, maar het had er vroeg in de ochtend verdacht veel van weg. Ik had er wel een bedrag om durven verwedden, terwijl ik toch behoudend ben in dat soort zaken. Oud-spoorman hè, altijd de veilige weg. De hengels stonden klaar in de gang, maar iets weerhield me ervan het water op te zoeken. Het knaagde. Een onderbuikgevoel. Iets van plichtsbesef of zo. Weet niet. Had een paar dagen eerder opgemerkt dat het gazon gemaaid moest worden. Niet in mijn eigen tuin, daar liggen tegels, maar dat van mijn dochter. Gazon is eigenlijk een te verheven woord. Grasveldje met herderstasjes, paardenbloemen en madeliefjes is treffender. Dat is geenszins storend. Het komt vriendelijker over dan zo’n strakke groene mat, waar geen enkele onrechtmatigheid op te ontdekken valt.

Voor het maaien, eerst een snelle scan. Soms liggen er wasknijpers. Of munitie. Geen kogels hoor, NERF pijlen. Of autootjes van m’n jongste kleinzoon. Het vier lentes tellende mannetje laat geregeld wat rondslingeren. Die pruttel moet niet in de maaier komen. De trampoline hoeft niet aan de kant. Onder dat springding een enorm gat. Niet van een supermol. Ook geen granaatinslag, maar de hond van een vriendin was aan het schatgraven geslagen. Voor zover ik weet heeft-ie niets nuttigs opgeduikeld. Zelfs geen botten van vroegere bewoners. De grasmaaier is een gedateerd geval, werkend op eerlijke duwkracht. Geen getalm. Straks is er geen doorkomen meer aan. Bovendien, waar is het wachten op? Een partner die het oppakt is niet in beeld, haar oudste geeft een andere invulling aan de term ‘lentekriebels’ en denkt ‘dat doet die ouwe wel’. Al komt het gras kniehoog, maakt hem geen reet uit. Dus snel met de maaier over de groene mat razen, voor die kleine uit school komt. Die dondersteen wil altijd helpen, maar dat schiet niet op. Dus. De daad bij het woord. Aan de slag. (Aarzel).

Wat houdt me toch tegen? Is toch zo gebeurd. Kwartiertje. Kleine moeite. Snel fixen, anders wordt het echt zweten en martelen. Vissen kan wachten. Grasmaaien eigenlijk niet. De zoveelste keer dat ik de term ‘eigenlijk’ gebruik houdt in dat ik het besef, maar niet weet door te pakken. Kom, visgerei aan de kant, maaier ter hand. Een kloek besluit. Een bak koffie is een half uurtje later mijn beloning. Ik aanschouw het gekortwiekte slagveld. Netjes, maar saai. De paardenbloemen zijn onthoofd. Net als de madeliefjes. Maar of het nou mooier is geworden? Kwestie van smaak. Nou ja, heb m’n best gedaan. Veeg een zweetdruppel van mijn voorhoofd. Dochterlief is tevreden. We keuvelen wat en om de hoek horen we de tuindeur openzwaaien. Even later staat haar oudste voor onze neus. De opgeschoten knaap is bij de kapper geweest. “Je had je pet moeten afzetten”, grap ik. “Niet leuk opa”, luidt zijn reactie. “Laat ‘m maar kletsen, netjes hoor”, zegt mijn dochter goedkeurend. Geen woord over het gemaaide grasveldje, maar ook dat ligt er weer keurig bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.