Hengelsportkanjer Henk Zijsveld benoemd tot erelid van HSV de Rietvoorn

OMMEN – Het voorjaar is in aantocht en daarmee gepaard gaand meer daglicht en hogere temperaturen. En toch, geen idee of het er de komende tijd nog van komt, een hengeltje uitgooien aan de waterkant. Voorlopig even niet, want kanjerkoning Henk Zijsveld zit in de lappenmand.

“Ik val moar zo umme”, beschrijft hij zijn actuele toestand. Hoe anders was dat tot voor een, twee jaartjes terug. De 75 lentes tellende Zijveld zette zich jaar na jaar in voor HSV (hengelsportvereniging) de Rietvoorn. Hij was de man die vanuit zijn functie als wedstrijdleider besliste over ‘leven of dood’. 900 gram aan gevangen brasems en voorns was bij hem 900 gram en geen 925 gram. Protesten werden weggewuifd met een wegwerpgebaar, wat zo’n beetje zijn handelsmerk werd in de loop der jaren. “Henk was hard, maar rechtvaardig tijdens de weging”, omschrijft Rinus Klein het genie van het zoete water. “Er werd niet gemarchandeerd. Hij was een uitmuntende wedstrijdvisser. Dat hij vaak won, was geen toeval, ook geen mazzel, maar pure concentratie. Henk kon het water doorgronden en was scherp als een mes aan de waterkant.” Het gerucht wil dat een hongerige brasem al gearresteerd werd als-ie alleen maar rook aan de maden die onder de waterspiegel verleidelijk lagen te krioelen op z’n vishaak.

Zilveren pin

Vanwege zijn verdiensten binnen de Rietvoorn, sportvisserij Oost-Nederland en de hengelsport in het algemeen kreeg ‘de brasemfluisteraar’ een zilveren pin opgespeld van Klein. Een waardering die slechts een enkeling ten deel valt. De voorzitter van de lokale hengelsportclub kreeg assistentie van penningmeester Henk Hammer, die een oorkonde overhandigde en een fraaie bos ruikers. Zijsveld is het enige erelid binnen de club. Gevraagd of de functie ‘wedstrijdleider’ alweer ingekleurd is, laat Klein even een korte stilte vallen. “Er zijn kandidaten, maar inderdaad Henk’s opvolger heeft flinke schoenen te vullen. Ik hoop dat hij regelmatig een kijkje komt nemen tijdens de wedstrijden, wel zo gezellig.” Gevraagd naar z’n favoriete water valt de keus op het Ommerkanaal. Niet de wonderschone Vecht? Het welbekende wegwerpgebaar volgt. “Teveel stroming en dan dat domme gegooi met hoe heet zo’n ding ook alweer?” Een feeder dus, een soort werphengel. Henk zweert bij de vaste stok, die hij hanteert als een dirigent. Op groot water als de Vecht niet altijd de beste optie, maar voor hem geen werphengel. Hij zou prijzenkasten vol bekers kunnen tonen, maar in de knusse huiskamer is geen enkele trofee te bekennen. Op de vraag of hij wel es een uitstalling van zijn vele prijzen heeft gedacht volgt een voorspelbare reactie, het bij intimi vertrouwde armgebaar. Voor Henk geen gedoe, zoveel is duidelijk. Toch is hij stiekempjes wel trots op deze waardering, een beloning voor al zijn onbaatzuchtige werk voor de hengelsport. Hij geeft het uiteindelijk toe, ietwat schoorvoetend, “Ja, ja, had niet gehoeven, maar oké.”

Tekst: Willem Lampe

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.