Lampie: Volkstuinders

0275617_Volkstuinders_-_1.jpg

We stonden erbij en we keken ernaar. Beeldhouwer Henk Bosklopper en ik. Aan de overkant van de straat waren twee mannen op werklaarzen druk in overleg. Ze keken serieus en af en toe wees er iemand richting het water. Op de baggerboot in de vijver hing een derde werkman lui achterover. Benen relaxed op de reling. Handen in de nek. Op het eerste gezicht niet direct in de werkmodus. Nou ja, het was nog vroeg en de eerste dag van de werkweek. Rustig aan beginnen. “Ze maken weinig aanstalten met baggeren”, schamperde ik. “Eind april moet de klus geklaard zijn toch?” “Ze zijn in overleg”, zag Henk het anders. “Plan van aanpak is belangrijker dan als een dolle bovenop het werk vliegen.” “Heeft dus niks met lui zijn te maken”, trok ik mijn voorbarige oordeel in. “Zeker niet”, bevestigde de beeldhouwer. “Bovendien, met lui is niks mis. Denk maar es aan de uitvinding van het wiel. Op zekere dag was er een dat gemartel zat en dacht: dat gesleep moet handiger kunnen. Luie mensen zijn vaak slim!”

De wijze les van Henk bleef gonzen in mijn hersenpan, terwijl ik mijn dagelijkse rondje langs het kanaal en de volkstuintjes deed. Op de werklaarzen, die bij mijn worden misbruikt als wandellaarzen. Het kan zijn dat ik daardoor een verkeerd beeld over mezelf afroep, maar nou ja, dat is dan eventjes niet anders. Bij de volkstuintjes moet de arbeid nog op gang komen. De tuinders hebben licht en warmte nodig. Toch heeft zo hier en daar een hobbytuinier het werk al opgepakt en heeft een paar voortjes staan spitten. De rug begint al te steken als ik ernaar kijk. Ik heb wel een spitvork, maar die gebruik ik om pieren te jutten. Die domme wormen vermoeden dat een mol hen op wil peuzelen, slaan op de vlucht en verdwijnen in mijn plastic bak. Daar zijn ze niet veel beter af, want ze verdwijnen niet in de hongerige maag van een mol, maar via een vishaak in die van een brasem.

Zo’n lap grond omspitten is niks voor mij. Petje af voor ‘ouwe krijgers’ als Johan Otten, Marinus Willemsen en Rudie Sterken die hier spitten, zaaien, planten en oogsten en tussentijds nieuwtjes uitwisselen. Respect. Ik heb niet de lichaamsbouw om dagen achtereen met de spitvork in de weer te zijn. Of ik doe het niet goed. Kan ook. Ik had bij NS een collega die elk jaar een weekje verlof nam om zijn groentetuin voor te bereiden. Een lange, magere pierlala van bijna twee meter, maar nooit last van de rug. Voor mij onbegrijpelijk. “I’j möt de skuppe ’t wark loat’n doen!” Ik vergeet het nooit weer. Heb het ook geprobeerd. Schop in de grond en zelf aan de koffie. Een kwartier later. De schop stond er nog net zo. Een uur later. Hetzelfde. De schop het werk laten doen, wat een onzin. Die vlieger gaat niet op. Anders had ik misschien ook wel een stuk grond met boerenkool, sla, wortels en radijsjes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.