Lampie: Ommen, mijn thuis

0275959_Ode_aan_Ommen_-_2.jpg

Als het niet nodig is, rij ik niet voorbij Zwolle. Is me ver zat. Maar soms moet je wel. Morele dwang. Als je familie hebt in het westen, zuiden of midden van het land. En dat heb ik. Tante wordt 85 en wil deze mijlpaal vieren. Tante van moeders kant. De Indische kant, dus dat wordt zingen, knuffelen, dansen en eten. Als BOB houd ik me voornamelijk bezig met het laatste. Loempia’s, pasteitjes, bapao en saté; het kan niet op. Nadeel is dat het feest in Utrecht is. De ouwe Peugeot moet aan de bak. Na honderd afscheidszoenen tegen de avond weer terug. Over die eindeloze A28. Dochterlief is moe. Uitgebabbeld. Heerlijk, even geen gekakel. Kleinzoontje kampt met zware luiken. Langzaam gaan de oogjes toe. Kinnetje op de borst. Zondagavond. Relatief weinig verkeer. De duisternis kondigt zich aan. Langs de snelweg nog niet een enkel natriumlampje. Geen gesprekstof. Alles is wel gezegd. Een langgerekte geeuw.

Meer dan 100 kilometer voor de boeg. De tijd kruipt voorbij met 105 op de teller en Neil Young als muzikaal vermaak. Cowgirl in the Sand. De live-versie. Een dik kwartier raggen op een schema van twee akkoorden, onderbroken door snerpende gitaarsolo’s en de jankerige stem van ome Neil. Een welhaast hypnotiserende song. Je gaat er helemaal in op. Ook alcoholvrije biertjes werken op de blaas. Een pitstop achter een benzinestation. Ergens halverwege Amersfoort en Zwolle. Even de blaas legen. De benen strekken. De rug rechten. En weer verder. Terug naar huis. Rap als een postduif. Op naar Ommen. Stad met dorpse allure. Ben er niet geboren, wel mee vergroeid. Kun je verliefd worden op een stad? Zeker weten! De A28. Een zwart lint van teer. Verbindingslijn tussen Zwolle en het hart van ons land en omgekeerd. Er lijkt geen eind aan te komen. Het dommelen van mijn passagiers is overgegaan in slaap. Ik chauffeur, waak en mijmer. Alles wat me lief is, is vlak bij me. Verlangend naar huis. Ommen. De Vecht. Onze stulp. Het is me dierbaar.

En zo, in het donker ontwaakt de taalwever in mij. Dichterlijke gedachten. Woordkunstenaar Jannes Kuik heeft ze ook en publiceert af en toe zijn hersenspinsels in dit huis-aan-huisorgaan. Mijn schedel barst van gedachten. Woorden verweven tot zinnen. Poëtische frasen? Of is het oersimpele rijmelarij? Maakt niet uit. Vechtdal, Vechtstad, Vechtpodium, o, o, o Ommen, welk beeld roep je op? Vechtstad, wat nou Vechtstad? In Ommen geen strijd, maar gemoedelijkheid. Godvrezend stadje aan een getemde rivier, vergeven van zomers vertier. Dierbaar en aaibaar. Ik ben er thuis. Ken het volk. Een loflied in overpeinzing, genaamd ‘Ommen, mijn thuis’. ‘In Ommen staat mijn huis/Hier voel ik me thuis/Al beloven ze de hemel in Lemel’/Word ik de held van Beezerveld/Hoef ik me geen zorgen te baren in Witharen/Ik blijf in Ommen/Raak vast aan de dunne in Junne en Ommerschans…, geen schijn van kans/’t kan me niets verrekken/Ik weiger te vertrekken.’ Eindelijk, het bord ‘Ommen’ doemt op. Eindelijk. Bijna thuis. Opgelucht. Moe. Voldaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.