Lampie: Falende audio

0274802_Audio_-_2.jpg

Buiten is het grauw en nat. Tijd om een toezegging handjes en voetjes te geven. Belofte maakt schuld. Heb het te lang lopen uitstellen. De zolder uitmesten. ‘Bij twijfel weg ermee’, kreeg ik als boodschap mee. Mijn vrouw heeft gelijk. Er ligt zoveel troep, er kan wel een en ander weg. Maar niet mijn elpees! Dat is verraad aan mijn jeugd en word ik écht een ouwe zak. Het protest van mijn echtgenote ‘het ligt alleen maar in de weg’ besloot ik voor kennisgeving aan te nemen. Geen sprake van. Ongelooflijk wat een troep je tegenkomt. Waarom, in hemelsnaam heb ik die afgedragen sloffen bewaard? Misschien vanwege de les van mijn opa Andries, die er een eigen interpretatie van huwelijkse trouw op na hield, ‘vrouwen zijn als sloffen en oude zitten lekkerder dan nieuwe.’ Opa was geen groot denker, wel een simpele ziel met gevoel voor humor.

Ik duikel een boek tevoorschijn ‘Dit is Ommen’. Arend ten Oever was de initiatiefnemer voor dit prachtige naslagwerk. De Heer hebbe zijn ziel. Mooie kerel, onze voormalige burgervader die zo’n vijftien jaar terug het Bostheater heeft gereanimeerd. Een spraakwaterval, die eenmaal op dreef niet meer was te stuiten. Borreltje erbij en dan kwamen de stoere jachtverhalen los, reeën werden elanden en vossen beren. Even later duikel ik een oud schoolrapport op. Van de CVO. Christelijk Volksonderwijs. Vlijt en gedrag waren onderdelen waar je een cijfer voor kreeg. Twee keer een zeven. Voor verbetering vatbaar. Ach ja, ik was als knaap niet van onbesproken gedragen. Moest wel es nablijven. Het schoolplein aanvegen en strafregels schrijven. Kreeg ook wel es een draai om de oren of een trap onder mijn hol van de meester, nadat we badtassen hadden verstopt, tijdens het voetballen een rozenperk hadden verpletterd of op het fietsenhok waren geklauterd.

Och, een fotoalbum van mijn moeder. Inmiddels een herinnering. Ze was simpelweg over haar houdbaarheidsdatum. Dat overkomt uiteindelijk iedereen. Ooit verschijnt aan de horizon de laatste halte en brengen ze je met z’n allen weg, maar laten je alleen achter. Mijn blik dwaalt verder af. Verrek, mijn oude Dual. De pick-up ligt achter een stapel elpees. Even proberen. Boxen aansluiten. Stekkers in het stopcontact. Struinen tussen het vinyl. ‘Frampton Comes Alive!’ Peter Frampton, die dubbelaar had eind seventies iedereen. Woord voor woord mee blèren bij ‘Show Me The Way’. Een korte trip naar mijn onbezonnen jeugdjaren. Althans…, was de bedoeling. De Dual verrekt het. Stekkertjes nalopen. Alles oké. Andere stekkerdoos misschien. Niks. Zo dood als een pier. Barst. Verpletter. (Vloek). “Show Me The Way”, mopper ik tegen het weigerende kreng. De pick-uparm omhoog, omlaag, naar achteren en voren. Geen contact. Voetstappen op de trap. “Jij bent lekker opgeschoten”, merkt mijn vrouw cynisch op. “De troep is nog erger dan toen je begon.” “Ach mens, pak aan. Pleur dat kreng maar naar de kringloop. Ik wilde Peter Frampton afspelen op de pick-up.” “Doe niet zo moeilijk. Kan gewoon op de computer, kom maar mee “I Show You The Way!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.