Lampie: Straateczeem

0273055_Straateczeem.jpg

Zóóó, even een fris condoom eromheen. Maat XXS. De huidige is vies en er zit een scheurtje in. “Help me even met afstropen”, vraag ik mijn vrouw. “Voor er ongelukken gebeuren.” Mijn echtgenote verzoekt me te gaan zitten, rolt behoedzaam het latex van mijn vinger en houdt het rubbertje even later tussen duim en wijsvinger met een vies gezicht ver van zich af. Weg met dat kreng. O…, eh…, om misverstanden te voorkomen, even nadere uitleg. De gebruikte term ‘condoom’ zorgt wellicht voor een valse associatie. Het betrof een beschermhoesje, voor mijn vinger. Niet ’s mans ‘middelste vinger’, maar de ringvinger van mijn linkerhand. Ben van de fiets gestuiterd. Nee, ik kwam niet uit de kroeg of van een verjaarsfeestje. Het ongeval gebeurde rond negen uur in de ochtend. Had de krant nog niet eens uit en ook nog geen koffie gehad. Moment. Zal zo verder vertellen, eerst even kijken of mijn wederhelft niet te ruig te werk gaat. Ben nogal een piepert.

Een oog gericht op de verzorging van mijn wond, de ander gericht op de kijkbuis. VisTV. Onderbroken door reclameboodschappen. Commercial van de NS. Mijn oude werkgever poogt weer in het gevlei te komen. ‘Want het is vallen en opstaan/Vallen en opstaan/Val dan met een traan/Sta weer op en kan weer lachen/Zal alles blijven geven al lukt het me niet vandaag/Ik sta altijd weer op/Want het is Vallen en opstaan/Vallen en opstaan’ Een danseres springt op en komt verkeerd terecht. Na de val loopt ze een tijdje op krukken en is voor vervoer afhankelijk van de trein. Dubbel pech zal de lezer denken, maar dat ga ik als oud-spoorman natuurlijk niet bevestigen. Mijn voormalige broodheer verdient geen trap na, maar eerlijk is eerlijk, het vervoerbedrijf staat er de laatste paar jaar niet goed op. Het is mijn eigen bescheidenheid die me verbiedt een parallel te trekken met mijn vertrek, dus laten we het maar houden op een toevallige speling van het lot.

Maar ik dwaal af. Ter zake. Mijn val. Met de fiets. In de vroege ochtend. Kleinzoontje van vier mee. Hij op het zadel. Ik fietsend op de bagagedrager. Opa bediende de pedalen. Het joch zingen. Sinterklaasversjes en kerstliedjes. Op naar school. Bochtje om. Handvat stevig vast in mijn rechterknuist. Op zich natuurlijk dik in orde, alleen schoot dat hengsel los van het stuur. Wiel sloeg dubbel en kleinzoon en opa horizontaal naar het asfalt. Een doodsmak. Salto Mortale. Het jochie huilde dikke tranen van schrik, zat onder het bloed, maar geen wond te bekennen. Dat kwam van opa. Die zit aan de bloedverdunners. Mijn hand vertoonde gelijkenissen met de fameuze Trevifontein in Rome. Alleen spoot er geen water, maar bloed. Hoofd, schouders, knie en teen, overal schaafplekken. Er hoefde geen traumateam aan te pas te komen, maar het was toch schrikken. Het joch rent alweer, opa heeft napijn. ‘Een jong lichaam herstelt snel’, wordt beweerd, dus…, het zal nog wel enige tijd duren. Geen gekheid meer op de fiets. Straateczeem kan me gestolen worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.