Lampie: Komma

0274463_Kommaneuker.jpg

Snel het nieuws kijken. Voor mijn dochter en kleinzoon arriveren. Tik op de afstandsbediening. Beeld popt op. Nee hè. Het eerste wat ik te zien krijg is die arrogante rotkop van Donald Trump. Weg gezelligheid. Staat-ie weer af te geven op die ouwe Joe en onzin uit te kramen. Wat een schreeuwlelijk. Grote gedachten in een leeg hoofd. Weg met die vent. Zap. National Geographic. Wat is dit voor gespuis. Mieren. Miljoenen kriebelbeestjes. Als in een militaire parade richting de mierenhoop. Brrr, je zult per ongeluk met je hol bovenop dat mierenhol gaan zitten. Tijd om dieper over de gevolgen te prakkezeren is er niet. Er wordt op het raam gebonkt. Kleinzoon en dochter. Ze zijn er klaar voor. Wildlands in Emmen. Het joch van net vier lentes kent alleen leeuwen, apen en olifanten van tv en zijn prentenboek. Hoognodig tijd om ze in levende lijve te aanschouwen. Het manneke sjouwt zijn eigen rugzak. “Niets vergeten”, vraag ik mijn dochter. “Eh…, krentenbollen, een verschoning, pakjes drinken, we kunnen!”

De Peugeot is amper Ommen uitgedraaid of het kereltje meldt vanuit zijn kinderstoel luidkeels dat-ie dorst heeft. Er komt een pakje tevoorschijn en even later laaft meneertje zich aan de appelsap. Amper een kilometer verder zit-ie uit alle macht, met een verbeten gezicht in het kartonnetje te knijpen. De appelsap spuit de auto door. “Doe es rustig, kleine terrorist”, tracht ik hem bij zinnen te brengen. “Dat komt door dat papieren rietje”, verdedigt mijn dochter haar telg. “Daar zuigt-ie op en wordt-ie nat en slap. Dan komt er geen sap meer door en wordt-ie nijdig.” “Waarom doen ze er geen plastic rietje bij dan?” “Dat mag niet meer, want dat is slecht voor het milieu.” Had ik het net over Trump en grote gedachten in een leeg hoofd, welnu Lampie heeft kleine gedachten in een gevuld hoofd. “En dat kartonnen rietje is verpakt in plastic. Op elk drinkkartonnetje een…, schiet mij maar lek.”

Ik heb best een goed stel hersens, maar ben er zuinig op. Zoveel gebruik ik die grijze massa niet, maar dit was zo’n momentje. Denk niet dat het milieu mij niets kan schelen. Glas gaat naar de glasbak, resten groente en tuinafval in de groenbak en plastic troep verdwijnt in de container met het oranje deksel. Vrouw en dochter zijn af en toe van ‘de lange halen’, maar dan peuter ik toch het plastic tussen de prut vandaan en gooi het in de juiste vergaarbak. “Doe niet zo pietluttig”, wordt me geregeld toegebeten. Dan gaat het wel es over en weer, zo van “joh, ik wil het gewoon goed doen!” De ene keer ben ik een zeikerd, dan weer een kommaneuker. Toe maar. Een komma is van levensbelang. Mijn leraar Nederlands maakte mij daar in mijn schooljaren op attent. Het kostte in de tijd van het Wilde Westen bankovervaller Billy Sullivan het leven. Op het telegrafische bevel had moeten staan ‘Hang hem niet, wachten tot morgen!’, in plaats van ‘Hang hem, niet wachten tot morgen!’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.