Lampie: Ruige look

0272610_ruige_look.jpg

Een doordeweekse avond in de waardeloze maand januari. Buiten is het koud en donker. Lekker binnenblijven. De koffie is op. Niks interessants op TV. Ook niks leuks. Althans naar mijn bescheiden mening. “Filmpie doen?” Mijn echtgenote gaat erin mee. “Zoek maar wat op.” Eerst de glaasjes vol. Vervolgens zorgen voor wat sfeer. De verlichting met de dimmer tot kalmte manen. De cv daarentegen mag bulderen. Paar graadjes erbij op. De aanjager van de verwarming wordt uit de slaapstand gekickt. Of eh, thermostaat heet zo’n ding, geen aanjager, dat is-ie natuurlijk wel, een aanjager, maar dit terzijde. Op naar de 20 graden. Mooi zat. Het hoeft hier geen Turks stoombad te worden. Languit op de bank. Dekentje over de stelten. De ‘kanalenzwemmer’ in de rechterklauw, gericht op het beeldscherm. Keus zat op Netflix. Maar meer keus betekent niet dat het makkelijker wordt. Eerder lastiger. ‘Operation Kandahar’ komt voorbij.

Zou dat wat zijn? Mwoah. Er borrelen beelden op van zand, kamelen, ezels, geweren, gesluierde vrouwen en zwaarbewapende geloofsfanaten met woeste baarden, die converseren in voor ons onnavolgbaar gebrabbel, ‘gabbele, gabbele, gabbele’. Even geen trek in. Ander keertje. ‘The Highwaymen’, met Kevin Kostner en Woody Harrelson als agenten die de legendarische bankrovers Bonnie & Clyde een halt moeten toeroepen. Bingo. Dat gaat ‘m worden dacht ik, maar mijn vrouw trekt een gezicht welke ik voor het laatst zag toen onze hond zaliger drie van tafel gegapte oliebollen op de parketvloer had uitgekotst. De zoektocht gaat verder. ‘Boundaries’ gaat over een opa die wegens wangedrag uit het bejaardentehuis wordt geschopt en vervolgens met dochter en kleinzoon op een avontuurlijke autotrip gaat. Nou ja, dat moet ‘m dan maar worden. Best vermakelijk. Alleen jammer van die dansende letters bij de ondertiteling. Lag niet aan de film. Lag aan mij. Een poosje gekeken met een oog dicht en een open, daarna ging de boel op zwart.

Tot mijn vrouw me met een priemende wijsvinger wakker port. “Huh…? Wie…? Wat…?” “Slapen doe je maar in bed.” “Och jee…, leuke film?” “Zeker. Kijk ‘m een andere keer maar.” “Overmacht”, excuseer ik mezelf. “Ben na een kwartiertje weggedommeld. Een schoonheidsslaapje.” “Nou, dat is niet gelukt”, schampert mijn echtgenote en drukt haar iPhone tegen m’n neus. Filmpje. Op de bank ligt iemand te ronken als een beer in de winterslaap. Moi. Luiken dicht. Kin op de borst. Een gênante vertoning. “Daar trek je geen volle zalen mee.” Een diepe geeuw. “Ik ga een verdieping hogerop. Kusje?” “Je prikt. Ga je scheren.” “Nee, nee, ik ga voor de ruige look. Net als Erwin.” De gedachten waaieren uit naar mijn maat. Aanvankelijk rees het vermoeden dat z’n scheerapparaat kaduuk was, maar z’n vriendin vond zo’n stoppelbaard woest aantrekkelijk. En zo zijn er meer. Burgemeester Hans Vroomen heeft niet langer een blote kontengezicht, maar gedistingeerd vormgegeven beharing op de kin. Staat ‘m goed. “Dus niks scheren”, opper ik. “Staat stoer toch? De Clint Eastwood van Ommen.” Mijn illusie wordt steenhard onderuitgehaald. “Bij jou staat het niet ruig en aantrekkelijk, maar onverzorgd.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.