Lampie: Koning Angsthaas

0271670_Lampe.jpg

Was vergeten hoe dat kreng eruitziet. De zon heb ik het over. Na maanden van vijftig tinten grijs en een continu wenend hemeldek was-ie eindelijk daar: de koperen ploert. Hoewel die typering meer slaat op diens onbarmhartigheid in de zomer. In de wintermaanden is de zon een welkome gast, want in de donkere periode van het jaar een stralend zonnetje aan de hemel betekent koude nachten. En koude nachten betekent vorst. En vorst zorgt voor een ijsvloer. En dan slaat de ijsgekte toe. De gladde ijzers worden van zolder en uit het vet gehaald. Er moet geschaatst worden. Omdat we een overdaad aan regen hebben gehad, zijn veel weilanden ondergelopen. Ideaal om kleuters kennis te laten maken met het bevroren water. Mutsje op en al krabbelend met rode konen aan het handje van papa de ijsvloer op. Mocht je er al doorheen zakken, dan hooguit tot de enkel, of nou ja vooruit tot de knie. En thuis wacht mama met warme chocomel en een kop snert. Of nee, doe maar frietjes, die groene drab is aan kleintjes niet besteed. Of anders boerenkool met worst. Stevige, winterse kost. Ideaal om aan te sterken.

De eerste vorstaanval van het jaar, wedden dat de knakkers van ijsvereniging de Doorloper er een erectie aan overhouden. De smeekbedes zijn verhoord. Eindelijk. IJs. De toegangspoort bij paviljoen de IJskelder ging van het slot. Mooie sport, schaatsen. Althans voor de buis. Niet om zelf te doen. Ik had geen millimeter aanleg, laat staan talent. Niks pootje over door de bocht, Lampie ging rechtdoor en vervolgens languit op de snuit. En nu, als (over)rijp man waag ik me niet op glad ijs, laat staan een scheve schaats rijden. Stevig in de schoenen, wankel op de gladde ijzers. Jaloers keek ik op tv naar echte bikkels die met ijspegels in de baard de elementen trotseerden. De kilometervreters, die de hand niet omdraaien voor een barre tocht door de waterrijke noordwesthoek van onze provincie. Van Giethoorn via Blokzijl en Kalenberg naar Ossenzijl en retour. Opboksend tegen de snijdende oostenwind over een mysterieuze, zwarte ijsvloer, tussen wit uitgeslagen weilanden en dorre, wuivende rietkragen.

Respect ook voor Stefan Westenbroek, de man die sneller schaatst dan zijn schaduw – vrij naar stripheld Lucky Luke. Door onze lokale schaatscoryfee kijk ik met meer interesse naar de schaatssport dan normaal. ‘Laat ‘m de bips zien Stefan’, riep ik laatst in mijn enthousiasme. Moest aan mijn vrouw uitleggen wat ik daarmee bedoelde: dat je de tegenstander een paar meter voor blijft. Stefan is een topper, die ik altijd ritwinst gun. Zeker tegen Dai Dai Ntab. Ik heb niets tegen de man, wel tegen de naam. Kan echt niet als schaatser. Een quizvraag: Dai, Dai Ntab is dat a) een Zuid-Afrikaans stamhoofd, b) een Ghanese trommelaar, c) een Soedanese kamelendrijver of d) een schaatser? Maar goed, dooi. Kwakkelweer. De schaatsen kunnen weer naar zolder. De ijsbaan is alweer gesloten. Koning Winter is een angsthaas, die zich al jarenlang veel te gemakkelijk laat verjagen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.