Lampie: Koffiepauze

0269552_Koffie_-_2.jpg

“Hallo, ben je in slaap gevallen? Je koffie wordt koud.” Een spottende stem van beneden. Mijn echtgenote. O ja, is ook zo. Zou snel de vuile was in de machine pleuren en dan met z’n tweetjes een bakkie doen. Het apparaat staat op zolder. Vandaar dat getetter door het trappengat. Ik was even afgeleid, tijdens het afwerken van een routineklusje in de huishoudelijke sfeer. Kijk er maar niet van op. Ik laat thuis de handjes heus wel wapperen. Kan zelfs met de koekenpan overweg. Eitje bakken. Wentelteefjes maken. Oké, dan houdt het ook wel op, maar toch. De vaat doen. Niet te vergeten. Wasje draaien, was opvouwen; draai er m’n hand niet voor om. Alleen kan de strijkbout wat mij betreft naar de kringloop. Even met de hand over de T-shirts en klaar. Maar ik liet me verstoren, terwijl de trommel rondjes begon te draaien. Mijn oog viel op de stapel elpees in de hoek, die stof lagen te happen. Mijn jeugd. Mijn vrouw had dikwijls gezegd ‘breng die troep toch naar kringloop, of zet ze op Marktplaats’, maar ik hou vast aan mijn jonge jaren. Het spul staat me niet in de weg.

Bovenop de stapel ‘Sheik Yerbouti’ van Frank Zappa. De raap van die mafkees (of is het genie) was omsluierd door een hoofddoek. Een Arabische sjeik of een moslimterrorist? Maakt niet uit. Voorzichtig schoof ik de elpee uit de beschermhoes. Wow, zo goed als nieuw. Geen krasje op het vinyl. Weinig gedraaid. Op het nummer ‘Dancin’ Fool’ na. Zappa was voor mij onnavolgbaar. Te moeilijk. Je kunt ook stellen dat mijn brein te kort schoot voor zijn complexe muziek. ‘Sheik Yerbouti’ was volgens muziekkrant Oor een toegankelijk meesterwerk. Vijf sterren. Ik had destijds de neiging me blind door dat toonaangevende muziekblad te laten leiden. Op naar de platenboer. Vervolgens zit je met een hart vol verwachting, maar met afnemend enthousiasme, te luisteren na bizarre teksten, een kakafonie aan decibellen en onnavolgbare gitaarriffs.

Slechts met ‘Dancin’ Fool’ kon ik me vereenzelvigen. ‘Dansende gek’. Dat ging over mij. Ben geen danstype. Het is niet aan mij besteed en jaren geleden heb ik het verstandige besluit genomen mezelf niet meer in het openbaar belachelijk te maken. Mijn ritmegevoel laat te wensen over, mijn kunstheup zorgt voor motorische beperking en ‘een John Travolta’ was ik toch al nooit. Op moment dat ik mij op de dansvloer waagde, we spreken over een eind de vorige eeuw in, moest mijn vrouw zich zorgen maken, want dan had ik de nodige goudgele rakkers naar binnen laten glijden. Aan dansen doe ik niet meer, een weloverwogen beslissing die meer mensen zouden moeten nemen. Laat mij maar lekker op de stoel achter mijn biertje. Zelfs aan de polonaise begin ik niet. Als er echt geen ontkomen meer aan is, acteer ik een opspelende blaas. Voor mij is zelfs die mallotenparade voltooid verleden tijd. Opnieuw die bekende stem van beneden. “Laat maar, ik heb je koffie al opgedronken.” Ach ja, ik had twee etages moeten afdalen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.