‘Om de eerste twee jaar te overleven hebben we een ton nodig’

0270038_HospiceBestuur.jpg

Dankzij Koos de Vries en familie Lenferink vliegende start voor hospice Lemelerveld, maar extra geld is nodig

LEMELERVELD – Stichting Hospice en Logeerhuis Sam in Lemelerveld start met een geldinzamelingsactie. “Om de eerste twee jaar te overleven, hebben we circa een ton nodig”, vertellen Johan Neppelenbroek (voorzitter), Janny Velthuis en Irma Hegeman namens het stichtingsbestuur. “We willen het geld gebruiken voor de inrichting van de locatie, maar ook voor de exploitatie. Van het Rijk krijgen we namelijk de eerste twee jaar geen geld. We kunnen pas vanaf het derde jaar een beroep doen op een subsidieregeling van het Ministerie van VWS.”

Het hospice en logeerhuis (er wordt inmiddels druk gehamerd en gespijkerd) vloeien voort uit een droom van Janny. Zij is inmiddels zelf bij de stichting in dienst getreden als coördinator. “Ik werk al jaren als welzijnswerker en stervensbegeleider”, vertelt ze. “Als je hier in Lemelerveld wat overkomt, moet je nu nog altijd weg. Ik wilde dus heel graag een eigen voorziening voor het dorp.” De plannen kwamen in een stroomversnelling toen Koos de Vries uit Lemelerveld (van zalencentrum Reimink) in 2019 een herseninfarct kreeg. Janny ging hem helpen. “Koos was een vriend van me en wist van mijn droom”, vertelt ze. “Hij was ook bevriend met Rob Lenferink, de eigenaar van de woning, waarin het hospice en het logeerhuis komen. We praatten in die tijd veel met elkaar. Koos begon erop aan te dringen dat ik Rob ging bellen. Hij wist dat Rob verhuisplannen had en Koos vond zijn woning erg geschikt. Dat durfde ik eerst niet. Het is nogal raar om te vragen of je iemands huis mag hebben. Maar Koos, hij wist dat hij niet lang meer verder wilde, bleef aandringen. In december 2021 heb ik toch een appje naar Rob gestuurd: ‘Rob, dit is de meest bizarre app die je ooit van mij zult krijgen…’ In januari 2022 ben ik vervolgens met Rob en Koos om tafel gegaan. Rob stelde voor een plan te schrijven. Ik had nog niks op papier staan. Daarvoor heb ik toen Irma gevraagd. Zij is een oud-collega van me en heel goed in dat werk.”

Koos overleed op 8 maart 2022. Maar niet voordat hij zijn maat Johan had gevraagd om Janny en Irma te helpen. En inmiddels had Koos ook al een notaris ingeschakeld. Nadat iedereen zich na zijn overlijden had herpakt, gingen de gesprekken verder. Het bestuur werd uitgebreid met Annet van der Kolk (verpleegkundige) en Vincent Kemper (accountant en vanuit die achtergrond penningmeester). Daarna kwamen er ook andere locaties in beeld. In december vorig jaar werden de plannen van de stichting om de woning van Lenferink te kopen afgeblazen. Een hypotheek bleek niet haalbaar.

Telefoontje

Janny: “In juni van dit jaar besloten we om alle geldschieters die we hadden gevonden bij elkaar te roepen. Om het een laatste keer te proberen, op wat voor locatie dan ook. Vlak voordat dat gesprek begon, kregen we een bericht van Rob. Samen met zijn ouders Harry en Miny had hij besloten om de woning te schenken aan de stichting.” En daarmee kon het initiatief een vliegende start maken. Want om het hospice en logeerhuis te realiseren, was dus geen hypotheek meer nodig. Het spreekt voor zich dat de dankbaarheid naar de familie Lenferink enorm groot is. Maar ook de bewondering voor de daadkracht van Koos. Johan: “Ik denk zelfs dat hij, als hij gezond was gebleven, zelf het voortouw met Janny voor het hospice had genomen. Hij was erg begaan met de medemens. We zijn heel blij dat het hier allemaal kan. En de manier waarop is natuurlijk heel bijzonder.”

Vakantiewoning

Het hospice krijgt twee kamers op de begane grond voor mensen die op sterven liggen, die dan mogen rekenen op hulp van de thuiszorg. Boven komen vijf logeerkamers voor mensen die, al dan niet na een opname in het ziekenhuis, weer moeten aansterken en daarbij ondersteuning nodig hebben. En dat is nog niet alles: het tuinhuis wordt ingericht als vakantiewoning voor mensen met een zorgvraag en hun gezin/mantelzorger(s). Mensen uit heel Nederland zijn daar zo meteen welkom.
De stichting mag inmiddels rekenen op de hulp van zo’n 75 vrijwilligers. Van tuinmannen en bouwers tot mensen die gaan assisteren in het hospice/logeerhuis. De reacties zijn, zo stellen de bestuursleden, hartverwarmend. Janny: “Laatst werd ik gebeld door iemand wiens moeder in Brugstede zat. Of we er langs wilden komen. Daar vertelde de moeder prachtige verhalen, maar gaf ze ons ook een cheque. En wat we ook regelmatig horen: ‘Wat fijn dat we hier zo meteen, als ons wat overkomt, niet weg hoeven’. Realiseer je wel: de verbindingen van het openbaar vervoer zijn hier slecht.”

Bingo

De werkzaamheden om de woning aan de Blikman Kikkertweg 1 in Lemelerveld in te richten tot hospice/logeerhuis zijn begin november begonnen. Met een flinke slag om de arm, zet het stichtingsbestuur erop in om de deuren op 1 maart te openen. Maar voor de eerste twee jaar is dus nog een stevig bedrag nodig. “Er gaat wel wat loskomen, daar zijn we niet bang voor”, stelt Arie Schouten die samen met René In De Wal de fondsenwerving/sponsorcommissie vormt. Het is de bedoeling om in samenwerking met het dorp diverse activiteiten te organiseren. Zo zit er onder andere een bingo in de pijplijn en zijn onder andere de carnavalsvereniging, het Sukerbietenfeest en Team Sukerbiet gevraagd om het initiatief te steunen. Daarnaast worden zowel inwoners als ondernemers benaderd om geld te geven. Inmiddels zijn er bovendien al bijdragen binnen van de Roparun en het Oranjefonds. En Team Sukerbiet heeft de eerste actie om geld in te zamelen al gehouden. Een deel van de opbrengst van het recentelijk gehouden mountainbike-event gaat namelijk naar het hospice/logeerhuis.

‘Niet normaal’

Ze weten allemaal dat ze wat vragen van het dorp, maar het vertrouwen dat het goed gaat komen, is groot. Maar zo zegt Arie ook: “Ik woon hier nog niet zo lang. Ik kom uit Apeldoorn en ben recentelijk verhuisd naar Dalmsholte. Elke keer weer valt het me op hoe gemakkelijk hier dingen geregeld kunnen worden. Als je hulp nodig hebt, is er altijd wel iemand te vinden. De mensen hier hebben de neiging om dat gewoon te vinden. Maar dat is het niet, dat durf ik vanuit mijn eigen ervaring wel te zeggen.”
Koos de Vries heeft in zijn laatste levensfase dus een bal aan het rollen gebracht. Een bal die nog lang niet is uitgerold. Janny: “Hij ziet vast dat het allemaal goed is en zal wel tevreden zijn. Voor mijn gevoel is hij er nog altijd bij. En als we tegen problemen oplopen, doe ik nog wel eens een schietgebedje naar hem: ‘Kom op Koos, help ons nog weer even’. Het is fijn dat er na zo veel verdriet, iets heel moois wordt gerealiseerd.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.