Lampie: Vogeltjes kijken

0270536_roodborst_-_2.jpg

De kerstdagen voorbij, oud & nieuw in het verschiet. De familie weer gezien en mijn schoonmoeder getrakteerd op haar jaarlijkse trio pakkerds op de wangen. Of nee, ook op haar verjaardag krijgt ze een klapzoen. Ben er zuinig mee. Dan eh…, blijft het speciaal. Het laatste schrijfsel van 2023. Dacht dat ik klaar was voor dit jaar, maar er moest er nog eentje bij. Moeten is dwang, klopt, maar geen punt. Kruip wel achter het tikapparaat en laat wel wat uit de bovenkamer sijpelen. Waar zullen we het es over hebben? Even verzitten. Wrijf over m’n schouder. Pijnscheutje. Verkeerd gelegen of zo? Iets last van m’n gewricht, beetje zeurend, maar ja, ben ook een vreselijke zeurzak. Dat eerste gaat vast wel over, dat andere is chronisch vrees ik. Boven de zestig hè, geen dag meer zonder pijn. Nou ja. Red me wel. Kan altijd minder. Besef ik. Ik kijk naar buiten. Somber. Nat. Het nodigt niet uit de deur uit te gaan. Krijg al rillingen bij de gedachte.
De mezen in de hazelaar pikken fanatiek in de bollen die ik heb opgehangen. Bollen van Rinus Klein – bollen hè, geen ballen, om misverstanden te voorkomen. Vetbollen. Voor de vogels. Om op krachten te blijven, dan wel energie op te doen. Tussendoor een slok koffie en een hap kerststol. Een flink stuk. Het moet op. Toch uitkijken met al dat snaaien. Van mijn oudtante Gé leerde ik, ‘i’j wödt dikke van de ding’n woar a’j niet veur bidt!’ De tussendoortjes bedoelde ze. Bij de vetbollen verjagen de grotere koolmezen de kleinere pimpelmezen. Baasspelers. Op de grond scharrelen ringmussen, vinken en een parmantige roodborst. Ik observeer graag vogeltjes. Ga beslist naar sporthal De Slaghen. Niet om te kijken naar duikelende peuters, of puistige pubers die vogelnestjes maken in de ringen, maar om vogeltjes te bewonderen. De crème de la crème van vogelkwekers uit noordoost-Nederland. Kan ook de kroeg induiken. Ook daar lopen paradijsvogels en wordt getsjilpt, gefloten, gefladderd en gedronken, maar besef terdege dat er meer mensen verdrinken in borrelglazen dan in zee.
Ik ga voor de vogeltjes. Op de laatste vrijdag en zaterdag van dit jaar kan elke vogelliefhebber zich in De Slaghen vergapen aan gevogelte in de meest bizarre kleuren, vormen en gedaantes. Vogels hebben me altijd geboeid. Reeds als jochie en nog steeds als opa, met steeds meer buik en steeds minder haar. Ondertussen heeft ook een troep sijsjes de krans met lekkernijen ontdekt. De gulzige vogeltjes, de mistroostige maand december, het vervult me met melancholie. Of is het de tijd van het jaar? De dagen tussen kerst en oud & nieuw. De periode van naastenliefde en bezinning. Ben een beetje een dromer. Altijd geweest. Weinig ambitieus. Nooit geweest. Niet handig. Ook nooit geweest. Twee linkerhanden met allemaal duimen er aan. Het jaar is bijna voorbij. Kijk uit met spijs, drank en vuurwerk en tot in het nieuwe jaar. Vooruit, al vogeltjes kijkend toch een eindejaarboodschap, ‘leer van gisteren, geniet van vandaag en droom van morgen…’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.