Hillie en Jan Harm van den Poll 65 jaar in de echt verbonden

0269908_Van_den_Poll.jpg
Op 30 december aanstaande zijn Jan Harm en Hillie van den Poll 65 jaar getrouwd een gezegende mijlpaal die maar weinigen gegeven is.

OMMEN – 65 jaar getrouwd. Dan ben je als echtpaar gezegend. Op 30 december aanstaande tikken Hillie en Jan Harm van den Poll deze mijlpaal aan. Waar blijft de tijd. Hillie Gunnink was een blakende boerendochter uit Koekange. De oudste uit een gezin van elf kinderen. Bijna allemaal jongens. Het was aanpoten geblazen. Moeder helpen in de huishouding, naast een opleiding tot coupeuse.

In de schaarse vrije tijd ging de jonge deerne uit logeren bij een oom en tante in Bergentheim. De zoon des huizes had een kameraad. ‘Da’s een leuke meid, daar maak ik werk van’, dacht de huisvriend, genaamd Jan Harm van den Poll. De twee kregen verkering. Maar alles was op afstand. “Ja, we hebben over en weer veel getelefoneerd en brieven geschreven”, licht Hillie toe met een veelbetekenende glimlach en een vertederde blik naar haar voormalige verkering, huidig echtgenoot en eeuwige liefde. Dierbare herinneringen uit de vorige eeuw borrelen op. De tijd is voorbijgevlogen.

Geen cultuurschok

De echtelieden Van den Poll bewonen heden ten dage een appartement in de Stadshagen en kijkt van vierhoog memorabel uit over villa’s, kerktorens, molens, de haven, campings en de vredig stromende Vecht.
Jan Harm kreeg in de late jaren vijftig een vaste betrekking bij de politie en wilde Hillie zo snel mogelijk tot de zijne maken. Op 30 december van het gezegende jaar 1958 trad het stel in het huwelijk, waarna Jan Harm gestationeerd werd in het Brabantse Sprang-Capelle. “Daar beleefde ik mijn vuurdoop als wachtmeester”, herinnert de pensionado zich. “De even gruwelijke als bloederige moord op de broers Van Zelst was landelijk nieuws. Zo erg heb ik het gelukkig nooit meer meegemaakt. Bij de politie beleef je altijd wat. Brandjes. Verkeersongelukken. Inbraken. De rellen rond Provo op de Dam. Dan werd je opgetrommeld en moest je opdraven.” De overgang van het oosten des lands naar het verre Brabant zorgde bij de twee niet voor een cultuurschok. Wortels in Koekange en Bergentheim en dan van de ene op de andere dag, bliep, bliep, word je door je werkgever in het diepe zuiden gestationeerd. “Ach ja, waar je werk is, is je thuis”, zegt Jan Harm. “Zo ging dat vroeger. Als we teruggingen naar onze ouders waren we met trein en bus wel vier uur onderweg. We hadden destijds nog geen auto. Wat een onderneming.” “Toch kon ik in Brabant best wennen”, bevestigt Hillie. “Mijn moeder had er meer moeite mee. Die miste me echt toen ik het ouderlijk huis verliet.”

‘Vangnet’

Vanuit Brabant solliciteerde Jan Harm naar een functie in Vollenhove. Het was een stapje hogerop. In de Kop van Overijssel kwam de ooievaar nog een meisje en later een jochie bezorgen. Er kwam een leuke baan vrij in Zwartsluis, de volgende promotie in het politiewezen. “Maar op die standplaats was het erg rustig”, vertelt Jan Harm. “Toen ik zag dat er in Ommen een mooie functie vrijkwam heb ik gelijk gesolliciteerd”, vertelt Jan Harm. Dat ligt mooi tussen onze plaatsen van herkomst in. “Op het oude bureau aan de Hammerweg heb ik mooie jaren gekend. Leuke collega’s. We hebben door mijn werk fijne contacten opgedaan en eind jaren 90 kon ik op 60-jarige leeftijd met pensioen. Tijdens mijn afscheid ging de halve familie de boevenwagen in. Op naar het gemeentehuis. Met loeiende sirenes. Drie keer over de rotonde. Wat een toestand. Mijn kleinzoon Bart vond het prachtig. ‘Dit is de mooiste dag van mijn leven’, scandeerde hij.” En dan met een knipoog, “nou ja, als het maar bij die ene keer in de arrestantenwagen blijft.”
Jan Harm maakte zich voor en na zijn pensionering verdienstelijk voor de samenleving. Hij was bijna 25 jaar secretaris van het Rode Kruis, zat in de kerkenraad en zette zich in voor de PCOB (Protestant Christelijke Ouderen Bond) en vluchtelingenwerk. “Met name het speuren naar en het herstellen van familiebanden. Het menselijke aspect heeft altijd mijn aandacht gehad. Ook in functie vroeg ik me altijd af: waarom doet iemand zoiets? Hoe komt hij tot de daad.” Voor al zijn vrijwilligerswerk ontving hij een koninklijke onderscheiding. “Dat is hartstikke mooi, maar al dat werk had ik niet kunnen doen zonder instemming en steun van Hillie. Zij was en is mijn vangnet.”
Het 65-jarig huwelijksfeest wordt gevierd in Stegeren, bij vakantiepark de Kleine Wolf, in de nabijheid van familie, vrienden, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. “Als het ons gegeven is. We zijn dankbaar en zien er naar uit”, besluit Hillie.

Tekst/Foto: Willem Lampe

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.