Lampie: Gezegende ziel

0267882_Gezegende_ziel.jpg

‘Dat wijsheid u vandaag moge overvallen!’ Op naar het stembureau. Jééé…, ik schrok van mijn stukje vorige week in dit onvolprezen huis-aan-huisorgaan. Dat was de kroniek van een gefrustreerde aap. Iemand die geen greintje vertrouwen heeft in politici. Dat valt wel mee, maar niet blindelings. Toch eventjes uit de wereld helpen: ik had echt geen blauw potlood op zak, om aan te geven wie ik absoluut niet als volksvertegenwoordiger in het pluche wil zien. Dat was flauwekul. Ach ja, je moet ook geen stukjes gaan zitten tikken als net de beruchte blauwe enveloppe van de belastingdienst op je mat is gevallen, als het pijpenstelen regent, wanneer je een lekke band hebt, of wanneer Ajax weer es heeft verloren. Maar goed, met betrekking tot de voormalige voetbaltrots uit Amsterdam, dan is het einde verhaal met mijn hersenspinsels en gedachtenkronkels in dit nieuwsorgaan. Ik heb keurig mijn democratische plicht, of nee recht vervuld en het hokje van door mij uitverkoren politicus met rood ingekleurd. Geen ongecontroleerd gekras vanuit de vuist, zoals mijn peuterkleinzoon pleegt te doen, maar netjes binnen het kader.

Evenals vele anderen die voor en na mij het stemlokaal betraden, koos ik met diepe frons en de nodige bedenking mijn eigen slager. Het was wikken, wegen en kijken welke persoon en politieke beweging me het minst tegenstond. Oeps…, ga ik weer. Positief blijven. ‘Tel je zegeningen’, roep ik mezelf tot de orde. In mijn achterhoofd gonst een vermanend stemmetje. ‘Wees blij dat je niet in Oekraïne woont, of de Gazastrook.’ Zo is het. Nu kom ik thuis van de voetbal, paar biertjes in de mik, door de novemberkilte en nattigheid en joekel gelijk de thermostaat op. Poten op tafel en met de zapper naar ESPN. “Wat eten we? Heb honger.” Terwijl ik geen honger ken, hooguit trek en het volstrekt normaal vind dat ons huis er nog staat en er geen clusterbom op is gesodemieterd. Zo heb je een huis en zo vier wankele muren, zonder dak. Het is ijzingwekkend en onwerkelijk wat daar gebeurt, een paar duizend kilometer oostwaarts.

Eigenlijk ben ik een verwend secreet, met flauwe humor. Deksel van de pan omhoog. Twee gehaktballen. Een meewarige blik zijwaarts. “Hoef je zelf niks”, vraag ik mijn vrouw. “Eet je geen vlees vandaag?” Maar alle gekkigheid even op het welbekende stokje: we hebben het klagen tot kunst verheven, maar echt reden tot zeuren en zaniken hebben we amper. Ik heb een zorgzame echtgenote. Oké, ze moppert geregeld dat er bijkans elke dag voetbal op tv is, maar een kleinigheidje hou je altijd. Een degelijk dak boven mijn hoofd. Kan tot nu toe alle rekeningen voldoen en mag, met de nadruk op ‘mag’ stemmen op de persoon en partij waarvan ik denk dat die mijn, excuus onze belangen het best behartigt. Een privilege dat niet in elk land vanzelfsprekend is. Daarom niet langer gejeremieerd. ‘Klagers hebben geen nood’, sprak dikwijls mijn oudtante Gé, een miskend wijsgeer. Daarop aansluitend: tel je zegeningen, want een gezegende ziel telt voor twee!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.