Lampie: Eerlijke fiets

Het was een echte fietsdag. Zonnig. Bladstil. Begin van de herfst, nog mild qua temperatuur. Vriendelijk zelfs. De agenda was leeg. De tijd aan mezelf. Besloot een ommetje te maken op mijn stalen ros. De Vechtbrug over en vervolgens richting Eerde de eeuwig zingende bossen in. Maar de bomen zongen niet deze dag. Ook de vogeltjes niet. Ze waren er wel degelijk. Kleine luchtacrobaten fladderden kwetterend tussen het gebladerte. Goudhaantjes en pimpelmeesjes. Sloeg ze gade vanaf het bankje waar ik halthield. Mooi plekje mijmerde ik, onderwijl mijn proviand voor onderweg oppeuzelend. Happend in een mueslireep zag ik een hommel snorrend in een late, hardnekkige klaproos. Herfst, het verval is ingezet, stilletjes en ingetogen. In de verte loeide een koe. Klonk paniekerig. Was ze in barensnood? Was de melkmachine verkeerd aangesloten? Geen idee. Niet druk om maken, probleem van de boer. En de koe natuurlijk.

Zonnetje op het gezicht. Werd wat loom. Een diepe geeuw. De bomen stonden er roerloos bij, of waren het voetballers, stijf in gelid gedurende het spelen van het Wilhelmus. Het bankje in idyllisch Eerde was groen uitgeslagen. Had ik een witte pantalon, dan was ik niet gaan zitten, maar och, ik had een oude spijkerbroek aan het gat. Maakt niet uit. Keek naar mijn fiets. Een tweedehandsje, maar geen miskoop. Van Brunink. Aangeschaft vlak voor de fietsenmaker het voor gezien hield. Decennialang mijn vaste adres, voor vervanging en mankement. Berend-Jan moest de meubelen redden bij fietsellende. Het is een prima fietsje, maar voor hetzelfde geld had een vette Roemeense kont het zadel bedekt. Brunink en zijn vrouw hebben aanhangers vol tweedehandsjes en afdankertjes geschonken aan een goede daadstichting. Duim omhoog. Mijn paarse Union werd gered van deportatie richting het Oostblok. De eerlijke fiets bleef dicht bij huis. Net als zijn eigenaar. Dikwijls als een bejaarde postduif cirkelend om het hok, maar altijd terugvallend op de vertrouwde klep.

Ach ja, mijn traditionele fiets. Voortgestuwd door pure beenkracht. Niet zo’n verkapte brommer, zo’n e-bike. Vandaar eerlijke fiets. Ik geef toe: een ietwat misleidende term. App van mijn neef John uit Utrecht. Alles oké in Ommen? Vreemd, we appen geregeld, spreken elkaar sporadisch. Even berichten dat ik op een bankje zit te genieten van de landelijke stilte, pauzerend tijdens een tocht op mijn eerlijke fiets. Had hij ook, een eerlijke fiets. Zie je bijna niet meer, appte ik terug. Nee joh, antwoordde hij, ze jatten als raven hier. Twee kettingsloten heb ik erop. E-bikes zijn roofgoed. Eh…, e-bike…, dat is geen eerlijke fiets. Zeker wel, was z’n verjaardagcadeau. Toch maar even een verhelderend belletje. “Met een eerlijke fiets bedoel ik een fiets op eerlijke beenkracht. Niet zo’n verkapte brommer.” Verbazing klonk door in zijn stem, “ik dacht bij eerlijke fiets, gekocht bij de rijwielhandel en niet gejat, of voor een prikkie van een junk gekocht.” “Nee joh, doe niet zo gek. Nu weet je het hè, met een eerlijke fiets wordt bedoeld een fiets zonder trapondersteuning.” “Jaja, bij jullie in Ommen misschien, bij ons gelden andere wetten…”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.