Weduwnaar Han Schuit mist de warmte van een arm om de schouder

0261876_Schuit_-_1.jpg
De opmerkelijke oproep van Han Schuit op de etalageruit.

OMMEN – Weer of geen weer, in het centrum van de Vechtstad is het aangenaam slenteren door straatjes en stegen, of kuieren over plein en markt. Er is veel te ontdekken. Ommen is een stad zonder stadse fratsen. Het is er gemoedelijk, op het kneuterige af. Overal lonken gezellige cafeetjes, restaurants en terrassen. Natuurlijk, alle bekende winkelketens zijn van de partij, maar het zijn juist de knusse, kleine zelfstandigen die zorgen dat het stadshart karakter krijgt.

De aparte winkels, met unieke spullen. Zoals Brocante 83, het ontdekwinkeltje van Han Schuit, boordevol hebbedingetjes, speelgoed uit grootmoederstijd, oude landkaarten, reclameborden van vergeten merken en allerlei andere curiositeiten en snuisterijen voor de heb en voor de leuk. In de nering van Schuit staat een veelvoud aan brocante, kleingoed en andere, onverwachte schatten. Het enige dat ontbreekt is een echte schat. Eentje van vlees en bloed.

Wie durft?

Han vatte de koe bij de hoorns, niet via een contactadvertentie in de krant of via een datingsite. “Ik ben niet zo van de computers.” De geboren en getogen Mokumer greep een vel papier, een viltstift en schreef de volgende tekst: Deze winkelier, 82 jaar is het alleen zijn beu. Ik zoek een lieve vrouw. Ik ben romantisch – bourgondisch – gevoelsmens. Om te besluiten in hoofdletters WIE DURFT. De opmerkelijke oproep prijkt te midden van al zijn vondsten prominent in zijn etalage.

Liefst 56 jaar was Han in de echt verbonden met zijn Annie. Het jaar 2020 begon beroerd voor Han. Na een periode van ziekte en afnemende gezondheid verwisselde Annie op de eerste dag van dat jaar het tijdelijke voor het eeuwige. “Daar zat ik dan”, blikt Han terug. “Alleen in huis. Ik werd depressief. We deden altijd alles samen. Inkoop. Op rommelmarkten staan. We waren een team. Ik miste haar enorm. Plots stond ik er alleen voor. De lol verdween. Ik haalde er geen voldoening meer uit. Voordat ik dit pand kon huren verkocht ik vanuit de schuur en garage. Dit kwam op mijn pad. Ik voel me fit, heb nog energie en dacht: over vijf jaar doe ik dit niet meer, het is nu of nooit. Nog geen minuut spijt gehad. Misschien is dit wel mijn redding. Er is veel aanloop. Ik maak contact met klanten, heb aanspraak en afleiding. Het geeft me veel voldoening.”

Respons

Maar even terug naar die oproep. Hoe zit het met de respons? “Veel positieve reacties”, vertelt de brocanteur. “Duimen omhoog en laatst zei een vrouwtje: ik stuur mijn moeder volgende week wel even langs. Leuk toch? Weet je wat het is: alleen is maar alleen, eigenlijk niets voor mij. Ik heb korte tijd omgang gehad met een hele leuke vrouw. Het klikte vanaf minuut een. Ik leerde haar kennen op een busreis naar de Harz. We hebben enkele gezellige dagen gehad en mooie gesprekken gevoerd, maar het kreeg geen vervolg. Dat kon niet. Ze was getrouwd, hoewel haar man daar geen idee van had. Die was dement. Ach, er komt vast wel wat op mijn pad. Laat de dames maar een kijkje komen nemen in de winkel. Ik ben altijd in voor een praatje. Kijk, je kunt afspreken in een café of zo, maar hier ben ik mezelf. Kan iedereen zien wie ik ben en wat ik doe.”

Gezelschap en warmte

Ooit begonnen als huisschilder belandde Han bij toeval in de antiek en brocante. “Ik schilderde bij mensen thuis. Je ziet veel moois. Dat komt dan ter sprake tijdens de koffie. Mensen onthouden dat. Je krijgt handel aangeboden, gaat een paar keer op een markt staan en uiteindelijk word je bekender in dat wereldje en ja, van het een komt het ander.” De voormalige Amsterdammer struint al sinds de vroege jaren negentig van de vorige eeuw rond in het Vechtdal. Tijdenlang was het inkopen in deze contreien, het noorden des lands, maar ook in Frankrijk en België. De verkoop was voornamelijk in het westen. “Daar trekken de mensen toch wat makkelijker de portemonnee, maar het werd ons te druk daar. We zochten rust, die vonden we hier.” Han deelde de liefde voor brocante en antiek met zijn Annie. Wekelijks waren de twee op pad. De ene keer voor inkoop en dan weer voor de verkoop. Niemand die haar kan vervangen, daar is Han ook niet naar op zoek. Wel hunkert de winkelier annex handelaar naar gezelschap en warmte. Zijn bekentenis is kort, maar alleszeggend, “wat je mist, is af en toe een arm om je schouder.” Na een korte stilte pakt de winkelier een briefje uit zijn portemonnee en leest een tekst op die hem zeer aansprak, een levenswijsheid, ‘yesterday is history, today is a gift, tomorrow a mystery!’

Tekst/Foto’s: Willem Lampe

0261876_Schuit_-_2.jpg
Han Schuit is tussen de snuisterijen antiek curiosa en
hebbedingetjes helemaal op zijn plaats. Het enige wat de weduwnaar mist is wat vrouwelijke gezelschap en aanspraak.

2 REACTIES

  1. Wat moedig om er weer opnieuw voor te gaan.Ik ben ruim 2 jaar weduwe mijn man was een schat en heel bezorgd en hulpzaam.Helaas kreeg hij kanker en is daaraan overleden.Wonderlijk lijk je erg op mijn man.Het was even schrikken maar we schijnen allemaal een dubbelganger te hebben.Ik wens je veel plezier in Ommen het is ern heerlijke plaats ik kwam er regelmatig .Je vind vast weer een nieuwe relatie!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.