Lampie: Gifpijlen

0261589_Gifpijlen_-_1.jpg
.

In het plantsoen rond het gemeentehuis heeft de Catalpa zijn zomertooi laten vallen. Uitgebloeid. Jammer. Het was een pronkstuk. Een juweel in het groen rond ons raadhuis annex opvanglocatie voor asielzoekers. De Catalpa wordt ook wel geduid als ambtenarenboom. Dit omdat de boom met zijn decoratieve blad en fraaie, welriekende bloemen pas laat in het jaar teken van leven vertoont, net op moment dat je begint te vrezen dat-ie de geest heeft gegeven. De Catalpa komt langzaam op gang, waardoor een link is gelegd met het vermeende arbeidsethos van ambtenaren. Ho, ho, pennenlikkers, voor jullie me lek schieten, ik heb het niet verzonnen. Ben in deze slechts berichtgever en niet iemand die kwaad spreekt. Ben je gek. Een van mijn beste maten is gemeenteambtenaar. Die overigens mijn verhaal betreffende deze zo kort florerende, maar schitterende, exotisch aandoende boom niet wilde geloven. Kameraad Erwin schiet doorgaans in de verdediging, als een gebrek aan werklust bij hem of zijn collega’s ter sprake komt.

Laat gaan jongen, denk ik dan, het is een stigma waar niet tegen te knokken valt. Doe als Rutte. Lach, en laat het van je afglijden. Denk nou niet: Lampie je hebt makkelijk lullen, jij wordt niet geraakt, jij sloft er niet rond, of eh…, werkt je een slag in de rondte op het gemeentehuis, maar geloof me, in mijn werkzame leven heb ik bakken vol onterechte kritiek, als drek over me heen gekregen. Ik verdiende de boterham bij NS. Onze nationale vervoertrots, waar buiten de firma geen mens fier op is en zo graag tegenaan trapt. Lampie heeft zich nooit op de kast laten jagen, wanneer er op een verjaardag weer een horrorverhaal werd opgerakeld over uitval en vertraging. Natuurlijk, ik was erfelijk belast en bedrijfsmatig bewerkt. Desondanks: niet in de contramine schieten, altijd blijven lachen, gelijk Bassie & Adriaan. NS deed de term ‘vertraging’ in de ban. Omroepberichten melden niet dat de trein naar Utrecht een kwartier vertraging heeft, maar ‘de trein naar Utrecht CS komt over vijftien minuten binnen op spoor 5’.

Stoptreinen bestaan niet meer. De nadruk lag te veel op het stilstaan van die stalen buis. ‘Sprinters’ werd de nieuwe duiding. Zelfde meuk, nieuw jasje. Voor minder treinen die de baan op werden gestuurd werd de term ‘aangepaste dienstregeling’ bedacht. Kaartjescontrole? Welnee gastheerschap, of eh gastvrouw, nee gastmens, toch…? Ach, weet ik veel. ‘Dames en heren’, werd vervangen door ‘beste reizigers’, vooruit, even wennen, niets op tegen. Mij werd een keer toegesnauwd ‘wie sturen jullie met die rijdende buis op pad, een yogaleraar en een dansmarieke of zo, het enige wat ik verlang is een schone zitplaats en op tijd van A naar B!’ Of dat te veel gevraagd was, we waren toch een vervoersbedrijf. Tja, dan antwoordde ik met een lach, in de geest van de ex-minister-president. “Wordt aan gewerkt. We doen ons best.” Maar ik ben een gevoelig mens. Ooit van alle kanten bestookt met gifpijlen, ontglipte mij een ontsteld en wankelmoedig, ‘jongens, ik kan het toch ook niet alleen!’

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.