Uit Hei en Dennen: De een-na-laatste column

0261271_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Vanmorgen was ik in alle vroegte (10.00 uur) bij schoenhandel Pas in Den Ham. Het moest er toch eens van komen, ik liep namelijk nog op zeer oud gedegen zomerschoeisel, en dat kon ECHT niet meer. In alle vroegte stond ik daar in dit schoeiselwalhalla. Wat een geweldig fijn personeel hebben ze daar. Nieuwe schoenen betekent vaak, moeizaam inlopen in de hoop dat ze na een tijdje echt lekker zullen zitten/cq lopen. Een vriendelijke zeer professionele jongedame (vind ik dus hè, onder de 30 zijn ze voor mij nog bloedjong) vroeg naar mijn maat en of het hooggehakt moest zijn of lekkere gemakkelijke stappers. Tja, mijn oude voeten willen het liefst in een soort pantoffel lopen, lekker breed zonder enig knellend leer. Maar ja, ik wil er toch nog wat appetijtelijk uitzien. Op mijn leeftijd ben je al blij met een lekker zittende gymschoen. Maar vraag daar eens naar in een winkel met de mooiste elegantste schoentjes die er bestaan. De absoluut zeer kundige jonge verkoopster liet mij diverse mooie maat 38 schoentjes zien. Of ik daar met mijn 78 jarige voeten mee kon lopen? Ik vroeg het me, al passend, vertwijfeld af. Lichtblauwe zomerschoentjes en zelfs licht groene instappertjes pasten me als gegoten. Ik heb drie paar gekocht, dus die oude kneuzige lakschoentjes en sneue sandaaltjes gaan in een zak en vinden hun einde bij de kringloop of in de kliko. Gerrit vond de lichtblauwe schoentjes erg mooi, maar verbaasde zich over de groene stappers. Waarom lichtgroen? Tja, waarom niet hè. Een oude dame wil ook nog wel eens een groen schoentje, oudere heren houden ook van groen, maar dan meer van het jonge blonde vleselijke soort! Verloofde stelde vandaag voor samen naar Hardenberg te rijden om te lunchen en wat winkels te bekijken. Welja, hartstikke gezellig, gaan we doen! Hij wordt daar vaak aangesproken door mensen van onze leeftijd, die hem kennen van de jaren bij de Wavin. Waarom het woord ‘de’ er altijd voorstaat weet ik niet. Ons Nederlandse bedrijf heette en heet nog ELKA PIETERMAN, en niemand heeft het over DE ELKA. Nou ja, het is spijkers op laag water zoeken. Ik heb opgezocht wat dat spreekwoord betekent: ‘vitten’ dus zoeken naar kleinigheden die niet kloppen en daar dan over zeuren. Zonde van de tijd toch? Volgende week schrijf ik mijn laatste column. Ik ga er iets moois van maken.

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.