Uit Hei en Dennen: Puzzelen

0257101_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Puzzelen? Of ik mij daarmee bezig houd? Ik kijk wel uit zeg. Nou ja, een kruiswoordpuzzel wil nog wel lukken, maar om nou aan een legpuzzel te beginnen die uit duizend stukjes bestaat? Niet aan mij besteed. Bij deze puzzel had je dus geen idee wat het uiteindelijke resultaat zou opleveren. Je begint met ‘iets’ dat je probeert aan een ander ‘iets’ te leggen. Een redelijk zinloze onderneming, maar wel met een verrassend resultaat.

Mijn dochter en Gerrit begonnen het weekend met deze operatie en eindigden serieus na twee dagen met een verbluffend resultaat. Een kleurrijk geheel, met diverse mensen in een onwerkelijke samenstelling van huizen, straten, bomen etc. Je hebt geen enkele houvast. We laten de puzzel liggen, er is immers een monsterklus geklaard!

Kruiswoordpuzzels vind ik wel aardig, vooral als ik ze uiteindelijk kan oplossen. Ik vraag Gerrit nog wel eens, die het dan opzoekt in zijn telefoon. Kijk, dat is geen methode hè. Het is gewoon het denkwerk van m’n hersens, voor zo ver zij dat toelaten. Ik heb luie hersens, die al gauw roepen: “Mens waar ben je mee bezig?”. En dan denk ik, “Inderdaad zeg, heb ik nou niets zinvollers te doen?” Maar wat is zinvol bezig zijn? Dat het huis gekuist is en de tuin er keurig bijstaat? Nee hè. Dat is zoiets kneuterigs, voor wie zou je dat zo nodig iedere dag weer moeten doen?

Moet de stofzuiger iedere dag door het huis joelen? Of de stofdoek of vaatdoek elke dag ter hand genomen worden? Er komt nooit een controlerende opziener aan de deur om je reinheid te polsen. In Duitsland (rond 1990) liepen de vrouwen nog met een jasschort te boenen, vegen, zemen en anderszins schoon te maken. Iedere dag opnieuw. Ik had daar een mevrouw (zij noemde zich Putzfrau) die mijn huis iedere dag schoon hield. Ook als ze het de dag daarvoor ook al had gedaan. Zo deed zij dat thuis en zo hoorde dat. “Das gehört sich so”, zei ze dan. Zij noemde mij “mevrouw en U”. Ik haar ook hoor, zij was Frau Schmitz voor mij.

Dat leerde ik anders hier in Ommen. De dame die zich bij mij kwam voorstellen, tutoyeerde mij direct, waardoor ik mij met mijn voornaam voorstelde. Dan zou: “Ik ben mevrouw Pieterman” toch wel heel tuttig en afstandelijk zijn. Nee, wij werken niet met ‘elkaar op’, zoals zij dat gewend was. Ik loop dan in de weg…

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.