Lampie: Flapuit

0258747_Lampie.jpg
.

Een gedachteloze slenterpartij over het Broekdijkje, een zandpad parallel aan het water dat van Dedemsvaart richting Vecht kabbelt, gelegen aan de westkant van de bebouwing. Geen haast. Een soort ‘hondje uitlaten’, zonder hond. Die is gaan hemelen. Nou ja, hoef ik ook niet met een zakje tussen duim en wijsvinger, gevuld met een bruine bolus, op zoek naar de strontbak.

Speelde aanvankelijk met de gedachte te gaan vissen. Hengelen. Kan nu nog. Wanneer is het over? Ben ervan overtuigd dat deze ontspannende bezigheid op termijn verboden gaat worden. Als het aan de Partij voor de Dieren ligt per direct. Als die groepering aan de macht komt worden mijn hengels nutteloze instrumenten. Of nou ja…, misschien kunnen ze dienstdoen als bonenstokken, wanneer ik mijn hengelliefhebberij van overheidswege moet staken en als alternatief een volkstuintje pacht. Pfff spitten, mijn rug begint al te steken bij de gedachte. Een hengelverbod, brrr… Misschien komt het door de alsmaar toenemende polarisatie. We nemen elkaar steeds meer de maat. Neem de coronaproblematiek. De een verwijt de ander een complotdenker te zijn en de ander de een dat-ie als een dom schaap gedwee de van hogerhand opgelegde orders opvolgt. SIRE wijdt er zelfs een reclamespotje aan. ‘Leven en laten leven’, dicteerde mijn moedertje zaliger. Mensen worden zo veroordelend.

Ik slof voorbij aan de paardenstal van Rinus Habers. Zijn merrie kreeg onlangs een veulen. Met recht was de voormalige postbesteller apetrots op het verheven dier, maar een negatieve ervaring borrelde plots op. Jaren terug stond ik ‘een hengeltje te gooien’ in de Regge. Ben daar sporadisch. Het water is me niet gunstig gezind. Misschien rust er een vloek op, omdat ik er ooit in heb staan pinkelen, na een dringende oproep van Moeder Natuur. Hoe dan ook, een stoet amazones te paard kwam toen aan me voorbij. Een vriendelijke groet. Op de kleinste van het stel na. Onder haar cap rode wangen, blonde lokken en een venijnig mondje. “Dierenbeul”, beet ze me toe.

Ja, echt! En dat terwijl paardrijden, als je er goed over nadenkt, gecategoriseerd kan worden als een vorm van dierenmishandeling. Weliswaar algemeen geaccepteerd. Want zit zo’n dier er nou echt op te wachten om te worden beklommen door pubermeisjes, plus een van links naar rechts trekkende koude staaf in de bek? Als je niet hard genoeg galoppeert, krijg je een hak in je donder. Je wordt gedwongen om te springen over hekken waar je liever omheen loopt, of sleept een tram voort, gevuld met kwebbelend volk. Zo’n kar heet een janplezier, maar geldt dat ook het paard? Of de afgrijselijkste vorm van geestelijke paardenmishandeling, dressuur. Dansende knollen. Van trots, steigerend ros tot een dansend mietje, ontdaan van familiejuwelen en zelfrespect. De typering die het paardenmeisje me toedichtte was een gevalletje ‘de splinter in andermans oog wel zien, maar de balk in het eigen oog niet’. Ben je gek, neem die prille flapuit niks kwalijk, maar, met dank aan Matteüs: ‘oordeelt niet, opdat ook Gij niet geoordeeld wordt’… Mondje toe en in het zadel blijven!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.