Uit Hei en Dennen: Weerzien?

0254690_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Ik begin hijgend en met een zere linker teen aan deze column. Net als wij vroeger zeiden: “Tijgentart de jacht ontkomen”, maar toen geen idee hadden wat de betekenis daarvan was. Nu wel, het heeft een diepe mooie verwachting van het hiernamaals, een verwachting die ik niet deel, maar wel hoopvol vind. Naar de oneindigheid in de hemel, waar je je familieleden weer zou vinden en knus met z’n allen samen bent. Tot ik er achter kwam, dat er daarna grote verwarring kan ontstaan, want je ouders hebben vier voorouders en opa en oma zelfs acht, enzovoort enzovoort! Maar goed, zelf ben ik de mening toegedaan dat het leven eindig is, en wel voor altijd. Je kinderen en kleinkinderen geven het leven door en zo blijft je achternaam nog een tijdje doorzingen. Ik heb nl de achternaam van mijn vader behouden en mijn dochters dito. Allemaal Pietermannen en vrouwen. Zo heten mijn kleinzoons in Duitsland ook Pieterman, met één N. Hun Italiaanse vader vond het raadzaam dat hun achternaam meer Duits gericht was. Pieterman wordt na verloop van generaties wel met dubbele N, als in Duitsland gebruikelijk. Mijn Friese kleinzoon heeft de achternaam van z’n Heitie, spreekt met hem Fries en met z’n mama Nederlands, hoewel zij ook Fries verstaat. Zij werken beiden in Drachten, de zakelijke taal is daar Nederlands, maar in de ‘gewone’ omgang is het Fries. Mijn grootmoeder van vaders kant was Friezin en van moederskant was vader Fries. Er stroomt dus ook bij mij Fries bloed door ‘dàderen’ Of het van vreemde smetten vrij is? Geen idee. Terugkomend op de eerste zin, ik liep dus met onze aangelijnde hondjes door de Wolfskuil en dan komen de herinneringen van mijn kindertijd weer boven. Daar woonde ik immers in een houten huisje dat ‘IN THE MOOD’ heette, naar de melodie van destijds Glenn Miller. Of het altijd zo gezellig was? Meestal wel, vooral als de familie uit Rotterdam kwam. Ze begrepen niet dat mijn ouders het zo fijn vonden in Ommen, toen nog een klein orthodox stadje. Vergeleken met het bruisende Rotterdam was het natuurlijk nogal verlaten en eenzaam in de zanderige Wolfskuil. Later verhuisden we naar Giethmen, naast een boerderij, nog mooier en gezelliger. Tja, en dan verhuizen Gerrit en ik dus in de zomer naar Hardenberg, waar geen ‘Ommer Nieuws’ wordt verspreid. Dan houd ik dus ook op met deze column. Gaat u mij missen of……………..

Antoinette

1 REACTIE

  1. Wij gaan jullie verwelkomen als buren in de Van Foreestallee!
    Welkom in Hardenberg en leuk om nu al kennis te maken via de columns aanstaande buren.
    Enne we kunnen nog dialect spreken ….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.