Lampie: Koningsdag

0256073_Koningsdag_2023.jpg
.

Tot tien jaar terug de mooiste dag van het jaar. 30 april. Koninginnedag. Altijd stralend weer. Als dat een keer niet zo was, was dat de uitzondering die de regel bevestigt. Mijn vrouw zorgde dat rond café de Herberg niemand krankzinnig werd van dorst. De prethaak continu neerwaarts en de hele middag en avond doende met het vullen der bekers en laven der dorstige kelen. Mijn handen waren vrij. Jarenlang vaste prik, met kameraad Erwin op de brug naar de optocht koekeloeren. Zwaaien naar buurman Willems, de dapp’re vaandeldrager van gereformeerde muziekvereniging De Bazuin – gereformeerd als overbodige toevoeging in deze, daar hoorde je in de uitvoering niets van. Respect! Als een fiere hengst droeg hij het verenigingsvaandel, dat zelfs bij straffe wind en op het eind van de slepende route hooguit een centimetertje of tien verzakte. In gedachten zie ik praalwagens en hoor de klanken van Soli en Crescendo en ter afsluiting de schetterende claxon van brandweerbobo Pluim en zijn spuitkarretje.
Op naar het feestterrein! Het moge duidelijk zijn dat we niet kwamen voor gratis ranja en suikerspin. Een partij munten scoren, biertje drinken en bijkletsen met bekenden. Het was uit de tijd dat ik alleen vliegen afsloeg. Tijden veranderen. Koninginnedag werd Koningsdag. Anno 2023 voor de tiende keer. Willem & Max gaan in Rotterdam op de watertaxi, daarna dansen met creolen en oranjekoeken proeven, met liefde en kwijl gebakken door verstandelijk beperkten. Hier een ‘high five’, daar een boks, handje, dansje, mijn hemel, wat een gedoe. De familie slaat zich jaar in, jaar uit dapper door de jaarlijkse taakstraf heen. Dat vermoeiende gesjok en al die infantiele spelletjes. Arme Willem. Die zit vast liever op een terras. Biertje binnen handbereik. Uurtje rondsloffen oké, maar daarna afgelopen met die flauwekul. ‘Bekijk ‘t, ik kom voorlopig niet in de benen!’ Maar goed de poppenkast wordt donders goed betaald. Onheil bleef niet uit. Corona kwam. Nederland ging op slot. Zelfs Ommen. Geen feest. Geen optocht.
En ja…, krijg na al die virusellende de boel maar weer es aan de praat. Iedereen is druk. De Vechtstad breekt oostwaarts uit. De Vlierlanden fase I en II. Volk van buitenaf. Pa en ma allebei een drukke baan. Geen tijd om met de andere vadertjes en moedertjes een praalwagen in elkaar te knutselen. Altijd een excuus paraat om de kont ervoor weg te draaien, in plaats van te kijken naar een mogelijkheid om wel de handen uit de mouwen te steken. Daarin is Ommen niet uniek. Sportverenigingen zitten te schreeuwen om vrijwilligers. Hangen aan de bar lukt nog net, achter de bar wordt een probleem. Een patatje wegschrokken oké, het spul in een bakje scheppen nee! Misschien wordt Ommen te groot. De onderlinge binding en de wil om er met z’n allen de schouders onder te zetten is aan inflatie onderhevig. En zo ging een mooie traditie naar de bliksem, zonde…, maar niet langer gejammerd, getreurd en gezeurd, op naar het feestterrein, er blijft genoeg te vieren over in de Parel aan de Vecht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.