Uit Hei en Dennen: Armoede

0249231_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Bij 1 op de 3 huishoudens vallen betalingsherinneringen in de bus. Dus niet nieuwsgierig naar je brievenbus, maar vol angst om wellicht weer een aanmaning te ontdekken, die je ook niet zult kunnen betalen. Waarvan? Je hebt door ontslag een zeer bescheiden inkomen, maar wel drie kindermonden te voeden. Je ex heeft zich onvindbaar opgesteld, zodat je er alleen voor staat. Op de markt net voor sluitingstijd de kramen aflopen om brood, groenten en wat maar eetbaar is voor een klein prijsje te halen. Kinderen groeien uit hun kleren, dus op naar de Kringloop, waar gelukkig ook huishoudelijke spulletjes voor een luttel bedrag te koop zijn. Verwarming uit, zolang het niet vriest. Dikke dekens om je heen en achter de bank kruipen als er aangebeld wordt. Zo wil je nl niet gevonden worden. Ik heb het niet over de vorige eeuw, maar NU. Het valt me moeilijk echt te beseffen wat het met een mens doet, maar ik probeer het me wel voor te stellen. Wat kunnen we zelf doen aan deze omstandigheden? En nog belangrijker, wat kunnen zij zelf doen? Heb je lieve ouders, die je ondersteunen, want je huur, gas- en waterleiding moet op z’n minst betaald worden. Kun je zelf een baan zoeken, maar wie is er dan bij je kind cq kinderen? Alles heeft een prijs. Ik ken deze gevallen niet uit ervaring met familie en vrienden, maar ik besef wel dat het bestaat. Ook de wat vermogender gezinnen passen hun leven aan de huidige dure tijd aan. Dus: “Nee, die broek is nog prima en je past nu ook in de trui van je grotere zus.” Voor ons ouderen niets nieuws. Ik ben de oudste, dus kreeg nieuwe kleren, maar mijn zusje kreeg veel minder. Vond ze heel vervelend, maar je had vroeger echt niets in te brengen bij je ouders, je trok het onder luide protesten aan en aanvaardde het. Ooit kreeg ik nieuwe schoenen, was ik blij? Nee, ze waren groen, met een stomme gesp. Mijn moeder maakte korte metten met gezeur en gezanik, een heiter voor je kneiter kon je krijgen. Het waren volgens haar prima schoenen en wat anderen er van zeggen is onbelangrijk. Dat kan nu niet meer hè. Mijn dochters vragen hun kinderen wat ze aan willen en geloof me, de keuze is tegenwoordige REUZE. De kinderen hebben veel meer inbreng en zoeken het meestal zelf uit. Ook goed!

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.