Column Lampie: Zang en dans

0248312_Dans_dronke.jpg
.

Het was aardedonker en we waren op de terugweg van Erve Asito naar huis. O ja, we is Pit en mijn eigen persoontje. En Pit is de bijnaam van Gerrit van Elburg. En Erve Asito is de thuishaven van Heracles Almelo. Duidelijk? Oké. Op uitnodiging van Pit mocht ik mee naar de kraker tegen FC Dordrecht. Een galavoorstelling die eindigde in een 8-1 victorie van ons favoriete cluppie. Drie goals van mijn favoriet Emil Hansson, die met zijn onnavolgbare dribbels zoete herinneringen oproept aan oud-Ajacied Jesper Olsen. Zeker! Biertje op de goede afloop. Voor mij een zuivere en voor chauffeur Pit eentje verschoond van alcohol. Maakt voor de doorstroming niets uit. Kun je ook prima van plassen. Waar waren we gebleven? O ja. In Almelo. Heerlijke terugtocht. Kacheltje op 21. Muziek aan. Pit gooit de boel in de shuffle. De duivenmelker uit de zeelheldenbuurt is een muziekkenner, met een voorkeur voor sixtiesbands, zoals The Small Faces. De oud-deejay van de legendarische tent de Tronk heeft in zijn ‘heilige koe’ een jofele hifi-installatie.

Nog in de euforie van de ‘Eksters uit Almelo’ en in het bijzonder Hansson, zong ik een eindje mee met The Mama’s & The Papa’s. California Dreamin’. En met The Hollies. The air that I breathe. En Gerry & The Pacemakers. Ferry Cross the Mersey. Niet perse in die volgorde. Is me ontschoten. Maakt niet uit. Waar het om gaat: nabij Beerzerveld merkte Pit op, “i’j kunt wel mooi zing’n!” Een oprecht compliment. Hij stak me niet de gek aan. Dacht ik. Nee toch…? Nééééhhhh, zou-ie nooit doen! Of ik ooit in een band had gezongen. “Nee joh, ben ik veel te onzeker voor.” Thuis namelijk is het snel klaar als ik mee zit te blèren. ‘Als je voor mij zingt, mag je je wel stil houden hoor’, krijg ik dan te horen. Of iets in de trant van, ‘laat hem nu maar zingen en ga jij maar luisteren’. Dus.

Hoewel…, kreeg onlangs een aanbod om aan te sluiten bij Vocalicous. Het popkoor zit verlegen om kwelende kerels. Heb het voorstel resoluut afgewezen. Het koor heeft moeilijke coronajaren achter de rug en mijn komst moet niet de nekslag vormen voor deze vrolijk kwinkelerende nachtegaaltjes. Zo van: doodzonde, er zit een valse kraai tussen. Of een schorre kikker. Desondanks, zit wel es voor mezelf te zingen hoor. Al wandelend, als ik me onbespied waan. Als iemand me tegemoet komt drentelen stop ik abrupt. Schaamte? Zoiets. Weet niet. Ken mijn plaats. Op zang volgt dans. Angstaanjagend hobbezakken in mijn geval. Heb nooit dansles gehad. Kan er niks van, maar na wat biertjes word ik overmoedig en denk dat ik John Travolta doe verbleken. Maar, om eerlijk te zijn, met voetbalfeestjes in het achterhoofd, voetballers zijn geen dansers. Voor mij geen rumba of tango, zelfs geen polka. Hooguit meehobbelen in de polonaise. Aansluiten in een rij stramme, dronken kamelen. Geen kijk. Zingen en dansen? Ik pas. Wat dat laatste betreft gooi ik het maar op mijn onwillige kunstheup…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.