Column Lampie: Onbetaalbaar

0248847_image001_6.jpg
.

Op naar de siervijvers in de Dante. Even het oude brood naar de eenden brengen. Straat over. Paadje af. Zie ze dobberen, die snaterende sufferds. “Poele, poele, poele”, lokte ik dat kwakende spul. Dom eigenlijk. Poele, poele, poele. Slaat nergens op als ik daar zo over nadenk. Geen reactie. De eenden loerden even mijn kant op. Leken te denken: rot een eind op met die sloffe bende. Dat drijvende tuig was druk. Met de vrouwtjes. Hitsig is een betere duiding. Met de bips in het koude water en toch oververhit. Onbegrijpelijk! Even later was ik getuige van een heuse groepsverkrachting. Er was geen ontkomen aan voor het slachtoffer, een eenzaam vrouwtje. Arm schaap, of eh…, eendje. Het kwam de kwakende verkrachters op een woede-uitbarsting van DWDD-achtige allure te staan. “Laat haar met rust viespeuken! Zijn jullie gek geworden! Stoppen, nu!” Niets van dit alles. Opspelende hormonen hadden alle schaamtegevoelens verdrongen. Zo eenden die al hebben. Geen idee.
Misschien was ik zelf debet aan deze wanvertoning. Las ooit in het natuurblad Vogels dat oud brood niet goed is voor eenden. Ze zijn er gek op, maar worden er wellustig van. Nam het niet al te serieus. Rekende bij mezelf af. Elke ochtend twee bruine boterhammen met pindakaas, maar als ik die op heb gepeuzeld begint het echt niet te broeien onder de gordel. Als dat wel zo was, ging ik acuut over op een bordje Brinta. Ik moest deze onzedelijke snatershow maar uit mijn hoofd zetten en verder gaan met mijn beslommeringen. Eten rondbrengen. Vroeger voor Oco, nu voor Gotink, de cateraar uit Deventer aan wie Roel en Wilma van de Vegte de voedselverstrekking hebben overgedragen. Dankbaar werk. Je leert elke hoekje van Ommen kennen. De buurten. De straten. De instellingen voor ouderen. De mensen. Het bezorgt me een goed gevoel. Je hebt het idee dat je wat voor een ander betekent. Hoe klein de moeite ook. Het heeft mijn achting voor vrijwilligers alleen maar doen stijgen.
Neem, pak ‘m beet, Herman Martens. Vrijwillig taalcoach voor de jonge asielzoekers die verblijven in hotel Paping. Herman had een voetbaltoernooitje georganiseerd op de velden van FC Ommen. Ik sprak met Ichalid. Uit Eritrea. Een jochie nog. Zeventien lentes jong. Van huis gevlucht na een oproep om zijn dienstplicht te vervullen. Zachte ogen. Zachte stem. Wil de zorg in en heeft een droom: mensen beter maken, in plaats van neerschieten. Moest drie keer slikken. Een ventje, moederziel alleen in een ver, vreemd en koud land. Toppers als Herman zorgen naast onderricht voor wat warmte. Respect! Na het voetballen was er een hapje en drankje. Een zanger had het feest compleet gemaakt. Nederlandstalig. Ter lering en vermaak. Jannes of zo. Na de nodige instructies. “Jannes, mooi dat je er bent. Even kortsluiten. Die ene hit van je, laat die vandaag maar achterwege?” “Euh…, welke?” Die van, “ga maar weg, ik zeg je: ga maar weg…” Niet boos worden. Geintje. Maar even serieus: vrijwilligers krijgen niet betaald, om de doodsimpele reden dat ze onbetaalbaar zijn!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.