Uit Hei en Dennen: Kerstboom

0244773_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Hij staat weer in volle glorie te pronken, beetje vroeg, maar dan heb je er langer plezier van en zijn takken blijven toch prachtig groen. Eerste Advent is al geweest en dan jeuken mijn handen om de van lichtjes voorziene boom te versieren. Wat een geluk dat we nooit meer bang hoeven zijn dat een kaarsvlammetje de boom in de fik steekt. In de jaren ’50 stak mijn vader tegen 17.00 uur de kaarsjes aan en moesten wij kerstversjes zingen tot de kaarsjes bijna opgebrand waren. Eén keer per dag dus. Nu staat de kunstboom tot ’s avonds laat te pronken met groene, witte en rode versierselen. Ik heb nog wat kerstcd’s, die we beluisteren onder het genot van een glaasje lekkers met hartige hapjes. Overal is wel iets kerstachtig te ontdekken in serre, voor- en achterkamer. Geen kerststalletje meer, daar heb ik oudste dochter mee verblijd, maar bij onze bloemen/planten winkel in Ommen heb ik een groot kerststuk besteld met natuurlijk dennengroen en leuke versierselen. Dochter en kleinzoon komen dit weekend, altijd een prachtig festijn, waarbij naast moeder en zoon, ook grote dozen verschijnen met kleine pietepeuterigheden, die ooit tot bv een grote draak moeten leiden. Zijn moeder zoekt, als het even tegenzit, met hem mee om tussen het kleine spul het juiste pinnetje of palletje te vinden. Dat doen moeders de laatste 30 jaar (ofzo). Deed ik nooit. Toen bestonden dit soort spellen niet, welnee, je was aan het pimpampetten, kwartetten of mensergerjenieten. Mijn broers kregen mecano of spullen om een radiootje in elkaar te zetten, waarna je hun kamers niet meer in kon zonder alle willekeurig opgehangen draden te beschadigen. Ik kreeg een pop en kleertjes of een tuttig theeserviesje. Meisjes werden niet geacht iets in elkaar te kunnen zetten. Je kreeg een pop en dan moest je daarmee praten, jij was immers z.g. moeder van de pop. Het is mij niet gelukt, algehele ontreddering om die toneelstukjes op te voeren. Vooral als volwassenen je zogenaamd bezoeken en van jou een kopje koffie wensen. Je doorziet hun welwillende blik en hun interesse in je zogenaamd beginnende huishoudelijke plichten. Boeken wilde ik, en niet van die saaie tuttenverhaaltjes over een stout meisje dat na het lezen van een gristelijk boekje begreep dat zij lief moest zijn en dienstbaar. Met het ouder worden kijken we vaker terug, waarom? Tja, de toekomst wordt steeds beperkter hè.

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.