Lampie: Wazige wereld

0245482_zilverreiger.jpg
.

De dag ontwaakt. De overgang van schemer naar licht. De krant ligt voor me, maar ik neem niets op. De zintuigen zijn nog verre van scherp. Niet alleen de zintuigen. Ook het zicht. Ik kijk naar buiten. Kleine wereld. Met de wijsvinger druk ik de bril strak op de neus. Nog steeds wazig. Mist. Wat te doen? Stukkie schrijven voor de krant? Effe kijken, voor welke dag wordt dat dan? Woensdag de vijfde!? Een hartsprongetje van schrik. Niet erg, dat ontvet het vitale orgaan. Sint-Nicolaas? O gelukkig, woensdag is de zevende. Eveneens een beladen dag. De Japanse aanval op Pearl Harbour in 1941. De geschiedenisles hierover is me altijd bijgebleven. De terreurdaad maakte diepe indruk op me. Ben het nooit vergeten: twee dagen na Sinterklaas, de vernietiging van de Amerikaanse marinevloot op Hawaï. In gedachten verplaats ik deze maritieme vernietiging naar het heden en ons grondgebied. Een Russische aanval op ons haventje, welke de Queen of Vechtvalley tot zinken brengt. Of het recreatiesloepje van mijn maat Erwin. Queen of Vechtvalley al bubbelend richting rivierbodem.
Dikke streep door de intocht van de Sint en zijn gezelschap. Expres vermijd ik de in de ban gegooide term zwartepiet. Of knecht. Het kinderfeest is gekaapt door volwassenen die deze duidingen verfoeien. Geen zwarte schmink op blanke wangetjes. Ach ja, als iemand met een kleurtje zegt: dat is krenkend, kun je wel zeggen ‘flauwekul’, maar het is wel zijn gevoel. Hooguit wens je de verbolgen sterveling wat meer relativeringsvermogen toe: maak je niet druk. Staphorst…, niet oké, maar waarom zoek je de ellende op? Roetveegpieten? Prima. Die peuters interesseert het geen reet, zolang ze maar pepernoten krijgen. Alleen, ga dat kinderfeest niet zitten verpesten met agressief geblèr. De wereld is gek geworden. Nou ja. Regenjas aan. Laarzen aan. Eindje kuieren. Van mijn kant weinig woord over het WK voetbal in Quatar. Gedoe. Raar land. Vreemde keus. Gekunsteld toernooi, met ingehuurde nepsupporters die tegen vergoeding geestdrift acteren.
Verborgen bouwvakkersleed. In mijn hersenpan galmt Hazes, ‘bloed, zweet en tranen’. Kuierend over de kanaaldijk waaieren mistroostige gedachten alle kanten uit, onder een roerloos, loodgrijs hemeldek. Exploderende gasprijzen. Inflatie. Boze boeren. Een asielzoekersgolf. Huizentekort. Rusland. Oekraïne. Mismoedig sjouw ik door de nevel, parallel aan het water. Tobbend. Met vaag zicht en droef wereldbeeld. Was vergeten dat je van mist zeiknat kunt worden. Ik tracht mijn wazig blikveld te verhelpen. Gris de bril van mijn raap en wrijf met behulp van mijn trui, duim en wijsvinger de glazen droog. Plots komt aan mijn gepieker abrupt een eind. Bril op het puntje van mijn neus. Een zilverreiger! Blank en puur. Een heilige schicht langs een naargeestige waterkant, met gestorven oevervegetatie en geknakte rietstengels. Een feeërieke waadvogel, magischer dan de heilige ibis. Zwijmelend over reinheid en onschuld zie ik de witte fee plots haar bevallige nek uitstrekken. Even later spartelt een visje in haar dolkachtige snavel. Kop achterover en hap, slik, weg. Vals krijsend klimt ze in de vleugels. Kille realiteit. Een gebroken idylle in een neerslachtige, schimmige wereld…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.