Lampie: Brug te ver

0242359_de_herberg.jpg
.

De Vecht. Een korte hengelsessie nabij de Hessel Mulertbrug. Amper een uur. Geen teken van leven. Had zoiets van: ik laat me niet langer de gek aansteken, op de keet aan. Bovendien werd het op deze vroege zondagochtend niet lichter, maar alsmaar donkerder. Een schip met zure appels was in aantocht. Geen schik om me zeiknat te laten regenen. Wegwezen. Juist op moment dat ik de Brugstraat inschoot dreunden de kerkklokken. Klapte van schrik bijna van de fiets. Hallo, er wonen hier mensen! Die zitten gelijk rechtop in bed. Of zou het wennen? Vraag het me af. Je leert er hooguit mee leven, wennen doet het nooit. Het beieren gaat lang door. Oproep voor de kerkgangers geloof ik. Dat is toch niet meer van deze tijd. Maak een app-groep, stuur degene die er belang bij heeft een bericht en laat de rest lekker pitten…
Nee joh, geintje. Snap het. Traditie. Bovendien mag dat gebeier geen verrassing zijn als je in de binnenstad gaat wonen. Er zijn ook voordelen. Je zit kort op de gezelligheid. Het café lonkt. De verleiding is groot. In een duffe, slaperige woonwijk met z’n hofjes en doodlopende straatjes krijg je daar weinig van mee. Johan Cruijff had gelijk op moment dat hij orakelde ‘elk voordeel heb ze nadeel’. Kun je ook omdraaien ‘elk nadeel heb ze voordeel’. Bij café de Herberg geen teken van leven op dit vroege uur. De lichten zijn gedoofd. Het is uitgestorven. De kroegtijgers liggen op een oor. Denk ik. Vermoed ik. Durf ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te beweren. Ben ook jong geweest en heb er de deur platgelopen. O, o, o, wat een schik. Biertjes wegtikken en de andere ochtend wakker worden met het idee, pfff, die laatste twee had ik niet meer moeten hebben. Op het noordelijk halfrond mist in de kop, rond de evenaar sloerig in de balg en ten zuiden daarvan pap in de benen.
Met een glimlach rond de mond peddel ik verder. Herinneringen komen boven drijven. Biertje drinken, balletje stoten, zeuren, ouwehoeren en clips kijken op het scherm. Bono van U2 die de Messias uithangt, in de handen staat te klappen en beweert dat bij elke handklap in Afrika een kind sterft van de honger. Iedereen is er stil van, tot een bijdehand opdondertje roept: hou op met klappen dan! En maar blijven plakken. Eerst nog een blinde, dan eentje om het af te leren en tot slot een allerlaatste van het huis. Aan de wens, of eigenlijk noodkreet voor ‘meer blauw op straat’ werd in Ommen beslist gevolg gegeven. Iederiene zo blauw as ‘n gympie op huus an. Lopend, want de fiets is gestolen. Of niet? Oeps, is ook zo, staat niet bij de kroeg maar bij de shoarmaboer. Wakker worden in een vreemd T-shirt. Huh…? O ja, shirtje ruilen met de boys van de voetbal. Dom gedoe. Jeugdzondes. Ik wil het niet meer, ik kan het meer, maar honderd procent uitsluiten is me net een brug te ver…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.