Uit Hei en Dennen: Salaris

0237957_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Het gebeurt nog steeds, ook in 2022. Vrouwelijke medewerkers die minder salaris krijgen dan hun mannelijke collega’s. Ja, ook in de hogere regionen. Dat heet discriminatie. Of ik het zelf heb meegemaakt? Nou en of, in ons eigen concern bleken de vrouwelijke directeuren minder te verdienen dan hun mannelijke collega’s. Ik spreek uit het verleden, maar ook nu hoor ik nog vaak dat medewerksters klusjes krijgen, die volgens het management nou juist zo passend zijn voor vrouwen. Wat doen wij vrouwen niet goed, of hoe kan dit in deze tijd nog een issue zijn. Een juriste bij een groot concern in Zwolle verdient per maand 1000 euro minder dan haar mannelijke collega, die hetzelfde werk uitvoert. Dat is toch krom! Wat doen vrouwen fout? Ik laat het even van de vrouwen afhangen, mannen komen niet zo snel met een oplossing. Ik heb in mijn functie hard moeten strijden om dezelfde rechten en salariëring te krijgen als de mannelijke directeuren. Die tijd ligt al 30 jaar achter mij. Ik verwachtte dat er nu op financieel gebied gelijke rechten voor mannen en vrouwen zouden zijn. Hoe gaan we dat ongelijk aanpakken. Moeten we op de barricaden of kan het gewoon wettelijk geregeld worden. Het verschil bij mannen en vrouwen is o.a. de spierkracht, ja, mannen zijn fysiek sterker dan vrouwen. In de meeste functies, zeker in de hogere, komt het niet op kracht aan. Het gaat om de inzet, opleidingen en bewezen resultaten. Ik werkte in ons eigen concern als directeur in Duitsland. Tijdens de maandelijkse directievergaderingen presenteerde ik, net als de anderen, mijn resultaten, nieuwe ontwikkelingen en winstprognoses, met aan het einde van het jaar het jaarverslag en de balans. De resultaten van het Duitse bedrijf werden weliswaar geaccepteerd, maar zeker niet bewonderd. Welnee, ik had een onderneming in een groot land, dus dan is het toch logisch dat er meer omzet uitkomt. Tja, als het op omzet aankomt hebben ze gelijk, maar veel belangrijker is de winstmarge. Wat blijft er over voor het bedrijf om het volgende jaar weer beter af te sluiten. Die ergernis is me lang bij gebleven. Het viel in die tijd, zo’n 30 jaar geleden niet mee om als vrouwelijk directielid vrolijk en optimistisch te blijven. Of ik de koffie ronddeelde aan de directietafel? Mijn vader heeft het jaren geprobeerd, maar ik bleef ijzeren Heinig zitten. Kom nou! Er zijn grenzen!!!!

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.