Uit Hei en Dennen: Ommen toen en nu

0237377_Antoinette_Pieterman.jpg
.

Na alle warmte van de vorige weken kwam ik vandaag weer eens in het centrum van onze mooie stad. Toeristen van een wat oudere leeftijd slenteren nu door onze winkelstraten op zoek naar iets specifiek ‘Ommens’. Hebben wij dat nog? Kennelijk wel, want ze komen in drommen naar onze mooie stad. Nu dus de senioren, die rustig genieten van Vecht, bossen, bergen, onze restaurants en de leuke straatjes met gezellige winkels. Ik wilde eigenlijk alleen een paar boeken en tijdschriften kopen, maar ja, je passeert zoveel aardige winkels hè. Blijf daar maar eens uit, ik word naar binnen gezogen door leuke aanbiedingen. Vroeger was de Brugstraat HET winkelgebied. Daar ben ik vandaag niet eens door gelopen. Gek genoeg zie je daar steeds minder publiek. Sinds de Hema en andere zaken daar weg zijn lopen mensen meestal direct naar de hoek waar de kleinere exclusievere winkels zijn. Ik ken Ommen nog uit mijn kindertijd en het winkelaanbod van toen. De gezusters van de kaaswinkel, de schoenenwinkel van Kesteren, Dijks en Steen waar mijn tante Gé de scepter zwaaide, een groentezaak, een aantal slagerijen, bakkerszaken o.a. van tante Trijn en haar man, het was allemaal heel overzichtelijk. Was je katholiek dan ging je naar de winkel van een gelijkgestemde. Zo ook met andere geloofsrichtingen. Bij ons kwam ooit een bakker, die mijn moeder begroette met de woorden: “Uw gereformeerde bakker mevrouw.” Hij trof het niet met zijn tekst, wij kochten het brood bij tante Trijn, hoewel het meestal in die tijd bezorgd werd. Een leuke man op een bakfiets met wit en bruin brood. Niet gesneden toen, welnee, ook niet in een papieren zak, gewoon zo in je handen gedrukt. Bij vele kruideniers kon je wekelijks betalen, hoe dat bijgehouden werd? Gewoon in een langwerpig boek. Met potlood werden de gekochte boodschappen genoteerd. Afrekenen na een week of maand. Je vertrouwde elkaar. Kan al lang niet meer, daar hebben we nu ook geen tijd meer voor. Alles gaat nu snel, efficiënt en daardoor minder gemoedelijk. Tijd is geld hè! Vandaag zag ik nog een vroegere scholiere uit Giethmen. Zij woonde met ouders en vele broers en zussen op een boerderij. Mijn broer Hans kwam er vaak en mocht ook wel eens mee-eten. Nee, niet van een bord, maar met een lepel uit de grote pan op tafel. Vlees werd met een zakmes van het bot gescheiden. Mooie lieve fijne tijden……….

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.