Uit Hei en Dennen: Afscheid

0238625_Antoinette_Pieterman.jpg
.

 

Nee, niet van mij. Van the Queen of England. Wat heeft ze het lang uitgehouden. Nog twee dagen voor haar overlijden bevestigde zij de nieuwe minister president van Engeland. Dat beeld blijft me bij omdat haar rechterhand er zo blauw uitzag. Gebogen rug en fragiel uitziend was ze bezig met haar laatste officiële taak. Business as usual, want hoeveel handen heeft ze in die lange jaren geschud. Steeds een ceremoniële opdracht uitvoerend, gepaard met een ijzeren minzame glimlach. En dan overlijdt zij de volgende dag. Onwezenlijk en onwerkelijk. Nu mag dan eindelijk haar oudste zoon de kroon overnemen. Koning Charles en koningin Camilla. Ze zijn beiden al senioren, maar om de kroon gelijk aan William te geven is kennelijk een brug te ver. Wij hebben dat in ons land stukken beter geregeld. Hoe fijn is het om nog een leven na het koningschap te hebben. Kijk naar Beatrix, lekker doen waar je plezier in hebt. Hoogstens af en toe een ver land bezoeken of een mooi concert bijwonen en verder doen en laten waar je zelf zin in hebt. Zo werkt dat in Engeland dus niet. Daar zit je hopeloos vast aan een stok oud protocol. Zou er iemand zijn die deze monsterbaan vrijwillig wil overnemen? Elisabeth heeft trouwens ooit een insluiper aan haar bed gehad. Hij ging naast haar zitten en het schijnt dat the Queen gewoon met hem een praatje begon, ondertussen wel op een alarmknop drukkend. Dan moet je toch moed hebben. Misschien repeteren ze zoiets ieder half jaar. Doe je toch ook op een schoolgebouw of andere instituten. We zagen de zoons van Charles met hun echtgenotes weer gebroederlijk naast elkaar lopen. Of ze met elkaar spraken? Harry en Meghan hebben een fijn particulier leven. Zonder agenda, gewoon doen wat ze prettig en zinvol vinden. Twee kinderen met rood haar, een aantal fraaie huizen en een gigantisch kapitaal! Dan ben je een bofkont. Je kunt je enorme kapitaal af en toe in te zetten voor goede doelen. Lekker riant leven lijkt mij te verkiezen boven de troon. Dat betekent namelijk opzitten en pootjes geven en altijd in vol ornaat onderweg naar de opening van een ziekenhuis, eerste steenlegging, beëdiging van het een of ander, of naar je collega’s in landen waar je met groot, vaak potsierlijk ceremonieel verwelkomd wordt. Ik zou mijn leven zo niet willen invullen. Leve de vrijheid!

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.