Natuur en recreatie gaan in de Ommermars hand in hand

0238777_Ommermars_2.jpg
Wethouder Bart Jaspers Faijer steelt de show met een ongebruikelijke opening.

De Ommermars is nu écht officieel geopend

OMMEN – Bart Jaspers Faijer was de eerste die zich waagde aan een komische noot. “Woar go’j hèn”, kreeg de Ommer wethouder te horen nadat hij thuis aanstalten maakte om te vertrekken. “Naar de opening van de Ommermars”, luidde zijn antwoord. “Alweer”, was de verbaasde reactie van het thuisfront. “Nee, maar nu is het echt.” En tot zijn gehoor op het veld: “En anders kom ik gewoon nog een keer weer.”

Zaterdag was dus echt de officiële opening van het recreatie annex natuurgebied aan de westelijke entree van Ommen. Juist op dat moment dat Jaspers Faijer de lachers op zijn hand kreeg, verscheen achter hem een regenboog. De regen komt van boven, maar wie weet de zegen ook. En gezegend is het gebied aan de rand van de Vechtstad. Ooit monotoon grasland en kaal bouwland, aan het zicht onttrokken door hoog opgeschoten maïs. Een even bloedeloze als oersaaie entree van het pittoreske toeristenstadje Ommen. In de herfst en winter liep dit land geregeld onder water. De grond waarop boeren zich uitleefden, gewassen zaaiden of hun koeien en schapen lieten grazen is opgewaardeerd. Er is nu plaats voor recreatie en natuurbeleving. Het is nog kaal en schraal, maar de contouren van een fraaie, groene entree zijn met enige verbeeldingskracht zichtbaar. In grote lijnen is de noordoostkant van het gebied met zijn eiland en speel- en klimtoestellen bestemd voor recreatie. Hier kan worden gezwommen, gezond en gespeeld. De zuidwestkant is bedoeld om flora en fauna te laten floreren. Een rust- en natuurgebied waar honden, ook aangelijnd, niet welkom zijn.

Peepshow

Zaterdag was de enige, echte officiële opening. Her en der geparkeerde auto’s, feestelijk opgezette tenten en vlaggetjes gaven al de indruk dat hier wat op handen was. Gerrit Jan Bolks trad op als woordvoerder van de Stichting Burgerinitiatief Ommermars en introduceerde en bedankte verschillende bestuurlijke bonzen van onder meer Staatsbosbeheer, Landgoed Heidehof, het waterschap en de provincie, die allen een woordje mochten doen. Het werd een opeenstapeling van voor de hand liggende kreten als ‘natuur en mens in verbinding’, ‘een project in de achtertuin’, ‘ruimte voor de Vecht’, ‘prachtig initiatief’, doorspekt met obligate termen als ‘mooi’, ‘geslaagd’. ‘iedereen enthousiast’, ‘tot stand gekomen dankzij (vul maar in)’ en ‘dit wordt vandaag gevierd’. Je ontkomt hier nu eenmaal niet aan bij dit soort gelegenheden. Het werd wat luchtiger en losser na de beeldspraak van Jaspers Faijer en echt leuk op moment dat beeldend kunstenaar Erik Schutte zijn geesteskind mocht introduceren. Er is al een en ander over het kunstwerk aan de rand van het toekomstige natuurgebied geschreven. Het lijkt er van een afstandje wel op, maar het is geen ufo. Wel een vogelkeikhut in de vorm van een ei. Niet met een stofjas en blubberlaarzen, maar met een getailleerd bloesje en kekke, modieuze boots besteeg de met lange, blonde manen gezegende Schutte de zandbult en sprak: “Wees niet bang, het wordt geen Bergrede.” Half van papier en half uit de losse pols gaf de kunstenaar al babbelend de samenkomst een informeler karakter. Als het in de kunst tegen gaat zitten, kan hij het altijd nog als stand-up comedian proberen. Zijn toelichting zat vol luim, maar zeker ook (verborgen) ernst. Vogels spotten vanuit een ei. Elke vogel komt immers uit een ei. Een even simpel als briljant idee als je er goed over nadenkt, dit staaltje toegepaste kunst. Een peepshow vanuit het staal.

Toelichting

Na de koffie en gebak een luchtige nababbel. En voor wie dit wenste een rondleiding door het gebied. Hein Kuijper van Natuur en Milieu de Vechtstreek en voormalig boswachter Arend Spijker namen belangstellenden mee door het gebied, waar de kraanmachinisten van Dunnewind-Gerrits zich maandenlang hadden uitgeleefd. De Peppi & Kokki van de ombouw tot natuurgebied gaven hun gehoor toelichting over de aanleg van kunstmatige zandduinen, waterpoelen en oeverwanden. Leerzaam en vermakelijk. Kuijper gebruikt geen 50 woorden als-ie met 500 toe kan – nee, geen tikfout. “Kleine toelichting op wat Arend net vertelde.” “Nog één ding Hein.” Pingpong, pingpong, wie heeft het laatste woord? Naast educatief was het ‘elkaar de vliegen afvangen’ voor een krul rond eenieders mondhoek. Hoe dan ook: het enthousiasme spatte ervan af bij de woordvoerders en er werd hoog ingezet. Spijker had naast kieviten en verschillende ganzensoorten al de meer bijzondere tapuit ontdekt en de kleine plevier. Op termijn ziet de boswachter-in-ruste in hoge, uitgesleten walkanten oeverzwaluwen broeden. Zelfs de komst van de nu hier te lande uiterst zeldzame bijeneter werd mogelijk geacht. Even pas op de plaats heren. Is hier de wens geen vader van de gedachte? We gaan het zien. Hoe je het ook wendt of keert: Ommen is een geweldig natuur- en belevingsgebied rijker, ongelijk of je nu met je kroost op een mooie zomerdag wil spelen en spetteren, of in alle rust vanuit een ei wil gluren naar watervogels. Schitterend initiatief, prachtig resultaat.

Tekst/Foto(s): Willem Lampe

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.