Lampie: Wenslamp

0236016_image001.jpg
.

Tjonge jonge, het was K-U-T. (schrik) Lampie!!! Ho, ho, niet in de kramp schieten. Ik bedoel Kwalitatief-Uitermate-Teleurstellend. Wat een waardeloze hobby heb ik toch. De Vecht is een wonderschone rivier, maar als struinende hengelaar, niet in bezit van een visboot, zijn de mogelijkheden beperkt. Door de welig tierende oeverbeplanting is hengelen vanaf de kant vrijwel onmogelijk. En de haven? Daar liggen plezierjachten kop aan staart. Ga je niet tussen staan. Voor je het weet zit je geforceerd vriendelijk te knikken naar een pas ontwaakte, ochtendzieke schipper in een smoezelige ooit hagelwitte onderbroek. “Ja, ja, ben zo weg hoor!” Vissen vanaf de drijvende aanlegsteigers is geen optie. Verboden Toegang, waarschuwen de blauwe bordjes. Ook op het dok van rederij Peters ben ik niet welkom. Tenzij ik een boot wil huren. Het is darmenkronkelend irritant.
Vriend Tonnie heeft een boot, maar is aan het werk of op vakantie. Bij vriend Erwin, eveneens bootbezitter, mogen picknickmand en koelbox met biertjes mee, maar hengels komen niet aan boord. Zijn sloep is bedoeld om te spelevaren of maritieme avonturen te beleven met zijn vriendin. Bij die laatste optie is mijn aanwezigheid overigens verre van gewenst. Met lede ogen zie ik vaartuig aan vaartuig werkeloos aan de kade liggen. Uit baldadigheid zou je er bijna eentje kapen. Misschien had ik dat in mijn kwajongensjaren ook wel gedaan, maar de streken zijn verdwenen. Het is of een parasiet niet alleen de kleur uit mijn haar heeft getrokken, maar tevens de ondeugd uit mijn hersenpan heeft gezogen. In de vorige eeuw had ik nog wel es streken. Onschuldige acties hoor, meest met een biertje op. De pizzabesteller komt een pak peuken scoren bij de Herberg, floept naar binnen en hoppa, even een knetterrondje om de kerk op dat bestelbrommertje. Nee, bootje kapen is geen optie. Kopen ook niet. Tenminste, kan best een simpel motorbootje betalen, maar waar laat je dat kreng ’s winters. Gedoe. Opslag regelen. Onderhoud. Wil je weg, stribbelt de motor weer tegen. Pruttel, pruttel… Continu ellende met dat spul.
Je kunt niet zomaar alles kopen wat je wil hè. Fietste laatst richting Besthmen. Pal over het spoor, in de tuin van huize Hei en Dennen, een enorm spandoek van Fokke Makelaardij, met de vraag: Wil jij hier wonen? Nou…, graag! Een daalders plekkie. Maar informeren naar de prijs is zinloos. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vermoed ik dat de vraagprijs mijn financiële reikwijdte zwaar overstijgt. Volledig buiten beeld dit statige herenhuis. Misschien na de tiende van de maand. Wie weet valt de hoofdprijs in de Staatsloterij op mijn lot. Of had ik maar een wenslamp, zoals Aladdin. Helaas, geen wenslamp, alleen een schemerlamp en meer dromen dan spaargeld. Dan houdt het op. Een stoute gedachte waaiert plots door mijn hersenpan: Hei en Dennen kraken? Ach nee, heb geen nood en al helemaal geen woningnood. Mijn doorsneestulp in de Reigerstraat is goed genoeg. En wat heb ik te wensen? Ik besef terdege: een gezond mens heeft wel duizend wensen, iemand die doodziek is maar een!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.