Lampie: Rotbui

0236918_Mopperige_man_2.jpg
.

Ergens aan de Kloosterdijk. Geen idee wat er aan mankeerde. Had allerlei verleidelijk snoepgoed in het kanaal Almelo-de Haandrik gesodemieterd. Klaar voor een potje touwtrekken met een snoek. 0,0 respons. Links en rechts van me doken aalscholvers door het water. Warempel, er zat wel degelijk vis. Na een uurtje of drie besloot de ‘slechtste visser van Nederland’ er de brui aan te geven. Of slechtste…, op mijn vismakker annex raadslid Gerrit de Jonge na. Nou ja, het werd ook te warm. Op de keet aan. Muziek aan. Even rommelen tussen de cd’s. Hé ja, The Black Crowes. Al een tijd niet meer gehoord. Zilveren schijfje de gleuf in en starti di motori. ‘Love, love me do, you know I love you…’ Huh, wat is dit nu? Niks Black Crowes, de Beatles! Ach, dochterlief natuurlijk. Die stopt de schijfjes in de eerste de beste cassette die ze te pakken krijgt, met als resultaat een janboel. Zin aan Metallica, krijg je kinderliedjes met Juf Roos. Gedoe. Nou ja. Laat maar. De Beatles. Prima. Niks oubollig. Evergreens. Eleanor Rigby, I Feel Fine, Day Tripper of Get Back.
“Lekker hè ma”, zeg ik tegen de lege stoel naast me. Vond ze mooi, mijn moeder. Elvis of de Beatles. En maar mee neuriën. Of in koeterwaals Engels meezingen. Zou haar graag nog es meenemen in de auto. Gewoon een stukkie toeren. Even stoppen voor koffie met appelgebak en weer door. Helaas. Gaat niet meer. Op 15 februari verliet ze deze aardkloot. Haar as hebben mijn broertje en ik verstrooid bij ‘De Gebroken Tegel’, het Indisch monument in Steenwijk. Magelang, haar geboorteplaats op Java was ons te ver. Was gelukkig ook geen wens van haar. Per slot van rekening heeft ze meer jaren doorgebracht in Steenwijk dan op Java, ooit onderdeel van Nederlands-Indië. The Long and Winding Road trekt me uit de overpeinzing. Dat was het voor haar. Een Long and Winding Road. Als pril kippetje met de boot vanuit Indonesië naar Holland. Een maandlang op zee. Man, ik word al zeeziek op de rondvaartboot van Peters.
Bij wijze van spreken hoor. Heb schrik van varen op zee. Amper het zeegat uit of ik ga visjes voeren. Lijkwit. Zeeziek. Mag graag vissen, maar zeevissen…, eh, eh! Stapvoets de brug over in Ommen. File. Maakt niet uit. Voel me oké. Net als de Beatles. I Feel Fine. De benzinemeter leert dat het rode streepje nadert. Op naar de Shell. Pomp 3 is vrij. Shell-gastheer Tom steekt z’n hand op. Heeft me gezien. Nog iemand die z’n hand opsteekt. Of nee, niet een arm. Twee armen! Agressieve wegwerpgebaren. Chagrijnige blik. Een boom van een vent stapt uit z’n pooierbak. “Blinde, zie je niet dat ik draai om hier te tanken?” “Sorry, had het niet door”, reageer ik. “Zal ik achteruit. Heb alle tijd.” De man kalmeert. “Laat maar. Is goed zo. Excuus, heb een rotdag achter de rug.” Wat, dacht ik later, als ik ook een rotbui had en had gezegd: “Doe effe normaal joh, mafkees!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.