Lampie: Terrastips

0234746_Lampie.jpg
.

Terrasweer. Zo’n dag waarop je spontaan wordt overvallen door de gedachte: hé, misschien even een terrasje pikken om deze zonnige dag te vieren. Dat ging in de pre-coronatijd vanzelf. Was er een kei in, terras zitten, maar sinds de pandemie ben ik het ietwat verleerd. Bovendien komt er als jongere oudere steeds meer bij kijken. Zo eenvoudig is het niet. Genoeg geld op zak is typisch zo’n gedachte voor een zestigplusser, zoals ik. Tot voor een jaartje of tien volstrekt logisch, maar tegenwoordig is het even het oranje kaartje tegen het scanapparaat houden en wachten op het groene vinkje. Misschien ben ik ouderwets, of autistisch, in ieder geval erfelijk belast, maar ik heb graag voldoende briefgeld in de knip. Het advies van mijn echtgenote, ‘heb je genoeg geld bij je’ is vervangen door ‘smeer je gezicht in en vooral je neus, de zon brandt er flink op.’ En bij het de deur uitgaan, ‘pasje op zak?’ Ze nogal zorgzaam.

Over erfelijk belast gesproken: ik stam uit de tijd dat je voor tien gulden tien biertjes op tafel liet toveren en schrik toch van drie euro voor een ordinair potje bier, niet eens een pul, maar een glaasje – slobber, slobber, weg. Vijftig euro smelt voor je doppen als sneeuw voor de zon. Desalniettemin wat tips, om het verblijf op een willekeurig terras te veraangenamen. Kies je zitplaats strategisch. Nooit met je rug naar het passerende volk gaan zitten. Dan zie je niet wat er langskomt. Iemand met een nieuwsgierige inborst kan hier krankzinnig van worden, of op z’n minst een nekhernia van oplopen, vanwege het continu draaien met hoofd en romp. Overigens kan het best een voordeel zijn dat je niet iedereen ziet. Bekenden stiefelen ongemerkt voorbij. Bij wat overenthousiast groeten loop je de kans dat ze erbij komen zitten, met als gevolg de geboorte van een dorstig genootschap dat de versnelling er flink op gooit. Niemand wil als bietser te boek staan en het glas is nog niet halfleeg of de serveerster krijgt te horen ‘doe maar een slag in’.

Niet grappig en al te complimenteus doen tegen het dartele schepsel, dat doen alleen ouwe lullen. Een bak koffie doen, of een mok citroenthee, helemaal prima, maar hou dat tafeltje niet uren bezet. Een café is geen bushalte. Strek de benen niet languit op een andere stoel en al helemaal niet met blote poten. Op ongewenste geurwaaiers van zwetend tenenkaas, of onwelriekende jubeltenen zit geen sterveling te wachten. Blijf uit je neus en ga niet zitten bellen. Mijd jengelende kinderen die met plakhandjes klodders slagroom, plakkerig appelgebak en spetters cola over het terras verspreiden. Ga nooit onder een boom zitten. Hier schuilen stadsduiven en deze ‘vliegende ratten’ poepen. En, bovenal, op tijd in de benen en niet doorhalen. Is niet mijn grootste deugd. Deze ervaringsdeskundige-in-ruste is dikwijls wakker geworden met het idee ‘bliksem, die laatste twee had ik niet meer moeten hebben’. Tot slot: een aangename zit op een van die fraaie terrassen in mooi Ommen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.