Uit Hei en Dennen: Filmsterren

0228426_Antoinette.jpg
.

Wat een indrukwekkende week hebben Gerrit en ik achter de rug. Nee, we waren niet uitgenodigd om kransen bij het monument op de Dam te leggen. Maar het scheelde niet veel! Dinsdagmorgen werden wij bij Bos Bedden in Nijverdal verwacht om aldaar mee te werken aan een reclamespot van hun nieuwe bedrijf. De medewerkers van Vechtdal TV wachtten ons al op. Wat had men voor ons bedacht? De korte versie, samen binnen komen, met verkoper naar een bed lopen, daar in gaan liggen, klaar. Kwestie van twee minuten zou je denken. Dat is zo NIET waar! Het komt er enorm op aan HOE je naar binnen gaat. Geïnteresseerd binnen lopen, de vriendelijke verkoper een hand geven, naar het betreffende bed kijken, er in gaan liggen en de koop met een handdruk bevestigen. Een kind kan de was doen. Kwestie van minuten. Nee, tuurlijk niet. Er zijn een aantal shots genomen, die bij nader inzien nèt even anders moesten, zo is het binnen lopen ook heel belangrijk. Enthousiast, verbaasd en bewonderend kijken is een must. We hebben veel plezier beleefd tijdens de opnamen. Je leert de mannen van tv kennen, die voor beroepsdeskundigen niets onder deden. Wat een fijne crew. Ik werd heel vertrouwelijk bij mijn voornaam genoemd en omdat ik dat zelden beleef, verwarmde mij dat enorm. Voor een volgende tv-reclame of anderszins kunnen ze bij mij aankloppen. Deze week kwam ten behoeve van de verkoop van ons huis een film- en foto-expert hier. Nam uren in beslag. Het is niet meer foto, filmpje, hier daar klaar. Nee, zij filmden, fotografeerden alsof het een prijs bij het festival in Cannes kon opleveren. Van kelder tot bovenverdieping, om en rond het huis, het bijgebouw, de ‘meidenkamer’ (nee, wij hebben geen inwonende cleaninglady), maar de baron destijds wel en zo blijft die naam bij deze kamer. Natuurlijk gaan wij dit huis enorm missen, de allure binnen en buiten, de schitterende plafonds in de kamers, dat vind je nooit meer. Ik heb er met zoveel plezier 35 jaar in gewoond. Nog iedere keer als ik aan kom rijden voel ik me bevoorrecht en gelukkig om in dit prachtige huis te kunnen wonen. Hei en Dennen, oké, geen heide of den te zien, maar ooit, toen de tuin tot aan de Wolfskuillaan liep, stonden er vele bomen, struiken, heide en vast ook…… dennen. Nu is het de beurt aan de volgende bewoners.

Antoinette

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.