Lampie: Academicus

0229658_Lampie.jpg
.

Lampie: Academicus

Op het gevaar af dat spinnen tussen mijn benen een vangnet weven, mijn ruggengraat op termijn scheef gaat groeien of dat ik een ernstige vorm van staar ontwikkel, ik kan het niet laten. De wekker zetten is overbodig. Uit mezelf vroeg wakker. Broodje naar binnen proppen, een cafeïneshot en hup naar het water. Moederziel alleen, of zoals mijn oude voetbalmakker Freddy van Delden gekscheert ‘met al je vrienden’. Lampie in de maling nemen. “Heb je thuis geslapen, of ben je hier gebleven? Dan breng ik je wat te eten.” Malloot. Altijd met z’n tweetjes hè, dan durft ie wel. Zo’n harige lobbes in z’n kielzog. Z’n persoonlijke bewaker. Zo’n lomp geval, met zo’n druilerig gezicht. Van het ras dat in Spanje gebruikt werd om schaapskuddes te bewaken geloof ik, of het erf. Niet dat ik vrees heb hoor. Een stap te dichtbij en ik maak een zeehond van ‘m. Mieter ‘m zo de plomp in. Angst en geld heeft Lampie nog nooit gehad!
Niet als dreigement bedoelt. Meer als waarschuwing! Maar oké, snap het wel, Freddy denkt natuurlijk: verrek, zit ie daar alweer. En dat klopt, want eerlijk is eerlijk, zo’n potje touwtrekken met een zeelt, zo’n groene commando werkt verslavend. Dan neem ik schampere opmerkingen voor lief. “Hé Lampie, wee’j woar de meeste vis zit? Nee? Tussen kop en staart.” De tip om mijn pet achterstevoren op te zetten, zodat de vis denkt dat ik vertrek en de kust veilig is, beantwoord ik met een schaapachtig glimlachje en een beminnelijk duimpje omhoog. Niet iedereen steekt me de gak aan hoor. Laatst had ik een achtenswaardig gesprek. Een opgeschoten joch van een jaartje of 14, 15 kwam voorbij gefietst en beukte op de rem. “Wil ’t wa’?” Ik bevestigde, waarop hij informeerde welk een lekkernij ik aan de haak had. Ik wees op een plastic bak met kronkelende maden. Het ging hard met die onderkruipsels. Liefst leg ik een voorraadje aan, maar m’n vrouw wil ze niet in de koelkast.
Zelfs al garandeer ik dat er niet eentje kan ontsnappen. Of ik de goed wijs kapot had. Nou ja…, is toch ook mijn koelkast. Maar goed, het was me geen echtelijke twist waard. Dan maar in de schuur en ja, ja, die bak zit goed dicht. De knaap vertelde met het gezicht op standje balen dolgraag te gaan vissen, maar hij had sportdag van school. “Wat moet je hier dan?” Hij was z’n voetbalschoenen vergeten en moest die snel ophalen. “Als dat gedoe om tien uur begint”, voorzag ik hem ongevraagd van advies, “zou ik maar opschieten.” “Och”, mompelde hij en vertelde sinds kort in Ommen naar school te gaan, want in Zwolle werd ie gepest. “Waar leer je voor”, vroeg ik. Schouders omhoog, mondhoeken omlaag. “Wee’k nie. Miskien goa ‘k bi’j ‘n loonbedief werk’n of zo.” Ik vermoedde al niet te maken te hebben met een aankomend professor of academicus, maar gaf hem een tip, “de sportvisacademie, is dat niet wat voor jou?” Geen gekheid, die bestaat echt!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.