Home / Uncategorized / Uit Hei en Dennen: Home alone

Uit Hei en Dennen: Home alone

Lieve Gerrit is met zijn familieleden helemaal in Oostenrijk om daar te skiën. Of ik mee wilde? Ik ben niet dol op kou en sneeuw. Iedere vorm van wintersport is aan mij niet besteed. Ooit schaatste ik als 10 jarige een aardig prijsje bij elkaar, maar dat is al wat jaartjes geleden. Daarna nooit meer een schaats ondergebonden. Het is zo’n koude bedoening. Skiën lijkt mij doodeng, trouwens iedere vorm van sport is voor mij een gruwel. Dus vertrok Gerrit op de laatste dag dat het nog mocht van de regering met kleinzoon naar hoog geleden gebieden. Deze kleinzoon is 20 jaar (schat ik) en vond het zeer attractief om af en toe het stuur over te nemen van opa’s snelle auto. Het is in Oostenrijk fantastisch meldt de familie. Ze verrassen mij op enthousiaste verhalen over steile afdalingen en veel sneeuw. Aanvankelijk wilde Gerrit het skiën overlaten aan de jeugdigen, maar de bergen lonkten naar hem, dus werden er ski’s gehuurd. Ik bekijk filmpjes van razendsnelle afdalingen en voorzie dan een gebroken heup, gevolgd door helikopter afvoer naar een vliegveld om vandaar met het rode kruisvliegtuig terug te vliegen. Nog één dag en dan komt hij (eindelijk) weer thuis. Ik mis hem enorm. Hij is de man die boodschappen doet, kookt, met de hondjes loopt en een onwillig apparaat weer aan de praat krijgt. Het is weer wennen hoor, al die huishoudelijke bezigheden. Om maar te zwijgen van de noodzakelijke wandelingen met de hondjes. Overdag prima, maar tegen 23.00 uur is het net wat minder aantrekkelijk. Annemarieke (mijn oudste dochter) kwam met haar 6 jarige Floris af en toe uit Friesland om voor wat leven in de brouwerij te zorgen. Zij nam een doos vol pietepeuterige legosteentje mee. Aanvankelijk voor Floris, maar uiteraard was het voor haarzelf bedoeld. Zoon wierp af en toe een blik op de giga hoeveelheid kleurige bouwelementjes, maar veel inbreng had hij niet. Het gevaarte krijgt een plekje in de daarvoor bestemde glazen kast op zijn slaapkamer. Het woord slaapkamer dekt de lading niet, hij slaapt bij mama in het grote bed. Dat mama ‘even’ geen partner heeft maakt dat mogelijk. Ik heb dus nu ook geen partner in bed. Best eenzaam en ongezellig. Maar, bij leven en welzijn (citaat van mijn oma zaliger) komt hij vrijdag weer thuis. Zo’n tijdelijke afzondering geeft enorm aan hoe fijn het is om samen te zijn.
Antoinette

Lees ook

Burgemeesters IJsselland roepen op tot een coronabeleid met meer perspectief

REGIO – Tijdens een extra vergadering van het Regionaal Beleidsteam corona gisteren in IJsselland werd …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.