Lampie: Voorbij…

‘Tom van de pomp’ heeft de bestelbus tot de rand gevuld met diesel. Op naar Steenwijk. Huisje van ma leegruimen. Mijn moedertje, 86 lentes jong. Taai, maar niet meer zo kwiek. Bovendien is de terrorist Alzheimer aan de bal en zonder invitatie haar hersenpannetje binnengedrongen. Een verzorgingstehuis? De optie klonk als een vonnis. Niet bespreekbaar. Ze redde zich prima. Vond ze zelf. En ach, met wat hulp bij de boodschappen, en het huishouden, ging het inderdaad nog wel. Naderhand kun je zeggen dat de ondergrens stukje bij beetje werd verlegd. Tot het kantelpunt. Na enkele valpartijen slofte ze dagelijks met een alarmknop om de hals door haar stulpje. Misschien toch een verzorgingstehuis ma? Met een beslist en kort afgemeten ‘nee’ werd keer op keer de optie afgekapt. Tot de laatste val, die haar in het ziekenhuis deed belanden. Ze gaf toe. Inderdaad, het ging niet meer… Tjonge jonge, wat een klotenweer. Tijd van het jaar hè. Of het is zonnig, helder en koud, of mild, somber en nat. Dat laatste dus. Zeiknat.
De ruitenwissers hebben het zwaar. De winters van de laatste jaren zijn verlengstukken van de herfst. Geen sneeuw, maar water. Waar zie je ze nog, de oude, maar taaie vrijwilligers van de schaatsclub, die gewapend tegen kou met gekleurde vuisthandschoenen, door Unox gesponsorde mutsen, sjaals van de favoriete voetbalclub, de baan prepareren en onder het genot van een kruidenbittertje mijmeren over de Siberische winters van vroeger. Toen was het pas echt koud, had je echt ijs op plassen en sloten en sneeuwduinen zo groot als uit de kluiten gewassen kerels. Om met Mart Smeets te spreken, ‘mogen we concluderen dat Koning Winter met uitbanning wordt bedreigd? Ja, dat mogen we concluderen!’ Auto’s flitsen me links en rechts voorbij, als gedachten door mijn hoofd. Het leven is een complete chaos van herinneringen. Bruce Springsteen houdt me gezelschap en veroorzaakt kippenvel. ‘Your house is waiting, your house is waiting/For you to walk in, for you to walk in/But you’re missing, you’re missing/You’re missing when I shut out the lights/You’re missing, when I close my eyes/You’re missing, when I see the sun rise/You’re missing’
Onbedoeld omschrijft mijn held mijn lege gevoel als ik na een dagje ruimen en selecteren het stulpje van mijn moeder verlaat. Voor weggooien had ze geen talent. Wie bewaart nou kassabonnetje van de Jumbo. Niemand toch? Of Wel? Een enkeling. Mijn moeder. Of kerstkaarten van jaren en jaren terug. Kapotte koffiezetapparaten. Noem maar op. Hoeveel serviesgoed heeft een alleenstaande weduwe nodig? Aardewerk, in een losse streek beschilderd met roze bloemen. Eetborden met golvende rand. Een juskom met een gebogen schenktuit, tig borrelglaasjes en een wit damasten tafelkleed. Geen pick-up, wel singletjes. Don’t Be Cruel van Elvis, Summer Holiday van Cliff Richard en Green Green Grass of Home van favoriet Tom Jones. Opeen gepropt in bananendozen heeft het alle magie verloren. Bij het uitruimen van haar huis voor de laatste keer in handen, daarna gaat het weg. Naar de kringloop. Voor de anonieme liefhebber. Voorbij…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.