Home / / Lampie: Meerkoetfluisteraar

Lampie: Meerkoetfluisteraar

“Opa, hoe ging dat ook al weer van die nasiballen?” Vraag van mijn kleinzoon, terwijl mijn echtgenote een schep nasi op zijn bord duvelde. Ooit een geheimpje van ons. Zingen op de fiets, waarbij hij moest beloven de tekst niet aan zijn moeder te verklappen. Geen groots, meeslepend of sentimenteel lied. De tekst stamt uit mijn eigen jeugd. Zie me nog zitten, blèrend in de bus met mijn voetbalmaatjes op weg naar sportclub Heerenveen. De tekst is rap geleerd. ‘Als je nasiballen vreet, dan vliegen de vlammen uit je …., holladiejééé, holladiejóóó!’ Vul maar in. “Wat zijn dat voor liedjes”, reageerde de vrouw des huizes quasi-onthutst. “Mooie opa heb jij.” “Er was nog zo’n liedje opa. Over de dominee.” Nou ja, ik ben al ontmaskerd en begin te zingen. Mijn kleinzoon staat me vocaal bij. “Táááraraboemdiejééé, de dikke dominee, die heeft zijn gat verbrand, al aan de kachelrand.” “Nog een keer opa!” “Táááraraboemdiejééé…” “Klaar”, haalt oma de spreekwoordelijke stekker uit het stopcontact. “Eet liever je bord leeg.” Weet nog dat ik een hele verhandeling had met het ventje, jaren terug. “Opa, wat is een dominee”, vroeg ie, nadat we uitgegild waren. Ja bliksem, hoe leg je dat uit? Je kunt zeggen dat is een zielenhoeder, maar dan weet dat joch nog niks. Bovendien ben ik niet zo thuis in die kringen, dus zocht naar woorden en een passend verhaal voor een ukkepuk van een jaar of zeven, acht. Met krakende hersenpan op zoek naar de juiste toelichting. “Wat doet een bakker? Juist, verkoopt brood. Wat doet een fietsenmaker? Klopt, plakt een lekke band. Een dominee vertelt mensen dat ze moeten bidden, want dan gaan ze naar de hemel als ze dood zijn.” Ik kwam ermee weg. Het ventje zat in een leeftijd dat alles wat opa vertelt waar is. Maar opa weet van niks. Opa is geen kerkganger en heeft geen idee wat er gebeurt als ie de pijp uit is. Als opa een zoute haring eet, geniet hij van het moment en houdt zich niet bezig wat er hap, slik, weg in zijn maag gebeurt. Klopt. Beroerd verhaal. Ben nu eenmaal geen dominee. Gerrit Kobes wel. Of was. Heden ten dage met pensioen. Bevlogen gesprekspartner. Met z’n blauwe petje niet direct herkenbaar als voorganger. Af en toe maken we een keuveltje. Over het watergevogelte in de vijvers van woonwijk de Dante. Of over onze fraaie omgeving, welke hij zo geestdriftig vereeuwigd. Gerrit kuiert geregeld langs de vijvers met hompen brood in de handen. Niet voor de armen en hulpbehoevenden, maar voor de meerkoeten. Qua verenkleed een sober, welhaast somber uitgerust vogeltje in de nuances zwart en grijs, met een witte bef. De predikant onder het gevogelte. Klein, maar dapper. Een zo’n dappere dodo was zo aan Gerrit gehecht dat ie op hem afstoof als de ex-predikant zijn neus liet zien. Verliefd? Gedresseerd? Omgekocht? Hoe dan ook, de meerkoetfluisteraar had het vertrouwen van het watervogeltje gewonnen. Mooie eigenschap voor een dominee, ook al is hij in ruste.

Lees ook

Sportclub Lemele laat rode lantaarn achter in Rijssen

RIJSSEN – Op de Koerbelt in Rijssen mocht sportclub Lemele de nare afdronk van de …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.