Home / / Lampie: Eelt kweken

Lampie: Eelt kweken

Zóóó, ouwe trainingsbroek aan het gat. Pantoffeltjes uitgetrapt en de werklaarzen aangestampt. Even in de handen spugen en aan de slag! Het dode blad van de hazelaar en de notenboom bijeenharken. Maarre, eerst even het nieuws meepikken. Gestommel op de trap. Mijn vrouw. “Zit je nu al voor de buis?” “Nee joh, ga de tuin in. Alleen even het journaal kijken.” “Mooi, ga ik boodschappen doen.” Kusje links, kusje rechts. “Neem je wat lekkers mee voor vanavond. Er is voetbal op tv hè, dat weet je.” Het is mijn manier op te zeggen: vanavond hou ik de afstandsbediening onder mijn beheer. Het nieuws was geen nieuws, het gebruikelijke geneuzel over oplopende coronacijfers. Plus dat het niet warm en zonnig ging worden. Dat had ik ook wel in de gaten. Hoefde ik niet van Gerrit Hiemstra te horen. Een loodgrijs, naargeestig hemelzwerk vertelde genoeg.
Mijn eigen bescheidenheid verbiedt me hier al te zeer over te pochen, maar talent voor bladharken kan mij niet worden ontzegd. Na flink wat roeibewegingen met de hark was de tuin gevrijwaard van dor blad, weliswaar ten koste van opspelende rugspieren. De jaren gaan tellen. Fysiek heb ik moeten aderlaten. Bovendien begon de maag te knorren en te bedelen om voedsel. Even op adem komen en een happie doen. Werklaarzen uit, pantoffeltjes aan. Twee bruine boterhammen rijkelijk besmeerd met pindakaas en daaroverheen repen banaan. Heerlijk. En voedzaam. Of ik een smulpaap ben? Geloof het wel. Ben aangekomen merk ik aan de broekriem, die al een tijdje een gaatje verder zit, omdat het gebruikelijke gaatje ongemakkelijk begon aan te voelen. Vooral wanneer ik mijn veter moest strikken of iets van de grond moest rapen. Nou ja mag het. Ben de zestig ruim gepasseerd en hoef niet met de billen bloot anders dan in de beslotenheid van onze eigen douche of wc.
Hè, hè, poten op tafel en smullen maar, onderwijl de blik gericht op VisTV, de herhaling. Nog maar twee happen onderweg kwam mijn echtgenote het tuinpad oplopen. Twee tassen vol boodschappen, waar ze zich prima mee redde. Wat een sterke vrouw heb ik toch. Die heeft geen hulp nodig…, dacht ik. De kamerdeur zwaait. Een diepe zucht. “Blijf vooral zitten”, merkte ze cynisch op. “Tjonge jonge jonge, de verkeerde kassa te pakken. Het duurde en duurde maar. Maar goed, het spul is binnen. Heb ook nog een visje voor je gehaald. Druk, druk, druk.” En toen kwam het. “En jij? Nog wat uitgespookt? Of heb je alleen maar eelt zitten kweken op je zitvlak?” Tijd voor een stevige contra-attack. “Als je nou eerst es de groene bak opentrekt, in plaats van je mond, had je gezien dat ie boordevol zit met dor blad. Dat is er niet met een toverspreuk ingekomen, maar daar heb ik bijeen geharkt en er met mijn blote handen in gesodemieterd. Heb mijn armen uit de kom geroeid en mezelf een minuutje pauze gegund. Oké, ik zat eelt te kweken, maar in mijn handen, niet op mijn kont!”

Lees ook

Integraal Huisvestigingsplan Primair Onderwijs

Toekomstbestendige onderwijsvoorzieningen voor basisonderwijs DALFSEN – Het college van burgemeester en wethouders en de schoolbesturen …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.