Home / / Lampie: Ommermars

Lampie: Ommermars

In 99 van de honderd ochtenden ben ik als eerste op. Een paar uur later volgt mijn echtgenote. Denk ik. Merk er niks van. Bivakkeer doorgaans ergens aan het water. Met mijn visspullen. Hoe dan ook, die bewuste ochtend was ik thuis. Mijn vrouw trof me hoestend en proestend aan op de bank. Languit. Krant ongeopend voor me. Oeps, als ie niet met zijn hengels op pad is, is ie echt beroerd was haar eerste gedachte, welke ze direct opperde. Het was immers stralend weer. Wat moet ie dan hier? Geen koffie, maar thee voor mijn neus. Waterige oogjes. “Kruip lekker onder de dekens joh”, luidde haar welgemeende advies. “Kijk wel uit”, antwoordde ik. “In bed gaan de meeste mensen dood.” Het was te vroeg voor misplaatste grappen. “Je denkt toch niet dat ze boven op je zitten te wachten?” Deed er verder maar het zwijgen toe. Voelde me te zwak voor repliek. Zal haar de ruimte geven. Wurmde zuchtend en steunend mijn voeten in mijn werklaarzen. Niet dat ik van plan was aan de slag te gaan hoor. Geen paniek. Met werklaarzen kun je prima wandelen, want robuust en waterdicht.
Tjonge jonge, voelde me hondsberoerd. Een blik in de spiegel maakte het er niet beter op. Bleke kop. Matte blik. Uitgezonderd de ochtendkrant niks opgetild. Desondanks een stramme, pijnlijke rug. Onlangs las ik iets over een stappenteller en had direct in de peiling waar zo’n kreng voor dient. Zoveel voetstappen per dag, om de kilo’s te lijf te gaan. Niet happen, maar stappen. Mijn vlucht naar buiten diende dat hogere doel niet. Ook niet om de verveling te verdrijven. Het was een nutteloze tocht, wetende dat mijn toestand heus niet á la minuut verdwijnt van dat domme geslenter naar euh…, ja waarnaartoe eigenlijk? Geen idee. Sjokte maar wat. Als een zombie. De straat uit richting dijk. Hé, misschien even bij de mars kijken. De eens zo futloze, westelijke entree van ons verder zo bekoorlijke Ommen.
Het gebied bestond uit saai grasland, onderbroken door opschietend maïs dat het blikveld belemmerde. Eenmaal afgemaaid bleef in de wintermaanden een kaal stoppelveld over, waar je tot de enkels wegzakte in de blubber. Of het land liep onder. Elk voorjaar werden de akkers opnieuw bewerkt. Nu is het najaar. Toch wordt hier geploegd. En gegraven. Door shovels en kranen van de firma Dunnewind. Word altijd een beetje triest als ik bulldozers door het landschap zie denderen. Weer een stuk leefgebied van kieviten, scholeksters en leeuweriken verplettert om snelwegen, woningen of kantoren neer te plempen denk ik dan weemoedig. Zo niet hier! In de Poort van Ommen. Op dit terrein gaan na oplevering, spelen en natuurbeleving hand in hand. Even snuiven. Niet van emotie, maar vanwege de verkoudheid. Verrek, het lijkt of gebonk in mijn gloeiende voorhoofd minder intens wordt. Voor de dood weggehaald lach ik in mezelf, met gevoel voor drama. Misschien komt het door deze locatie. De Ommermars is ontploft. Drabbig akkerland wordt uit haar druilerige dufheid gekickt en tot leven gewekt!

Lees ook

Kindplein Oost concrete stap dichterbij

OMMEN – Woensdag 1 december hebben Stichting Floreant (CBS De Kardoen), Stichting OOZ (OBS Het …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.