Home / / Lampie: De Beul van Groen

Lampie: De Beul van Groen

“Nou, gezellig”, merkte mijn echtgenote gekscherend op. Zat te dutten. Kin op de borst. Nooit toegeven. “Ik sliep niet”, luidde mijn slappe verweer. “Ik dacht na, met de doppen toe.” Kwam van de kou in de warmte en lag als een luie hond languit op de sofa. Pantoffeltjes aan. Bord macaroni achter de kiezen. Welverdiende kost, na een middag harde arbeid. Een groene bak vol afgevallen blad had ik bijeengeharkt. Dor eikenblad, neergedwarreld in de tuin van mijn dochter. Prachtige eiken daar in het Spokenbosje, maar elk najaar verliezen die monumentale bomen hun tooi. Dus aan de slag. Weg met dat dode loof. Als Lampie eenmaal gang heeft, is ie niet te stuiten. Wat regen? Die paar druppels. Ben niet bang voor water. Daar was ik me ook mee. Mijn dochter riep dat ik moest schuilen, maar kom op, schuilen is voor mietjes. Bikkels gaan door! Maar na een paar harkslagen achtte deze pseudobikkel het toch beter ermee te kappen. Als de bliksem naar huis. Laarzen uit. Slippers aan.
Na gedane arbeid is het goed rusten. Het was helemaal af geweest als mijn vrouw de sloffen had voorverwarmd in de oven, maar goed, een mens kan niet alles hebben. Het was goed zo. De honger, of nee, ken geen honger, laten we zeggen gezonde trek, was gestild. De thermostaat had een oplawaai gekregen en plots ging de kin richting borst. Behaaglijke warmte uit de cv. Weet nog de eerste zondag van oktober. De hele dag regen. Een verloren dag. Nat. Kil. Verkouden. Snotterig. Brrr. De cv was van de muur gesloopt, vanwege het vervangen van de kozijnen. Heb serieus overwogen de vuurkorf in de kamer te plaatsen en de meubels op te branden, zo naargeestig was het. Nee echt, stond op het punt. In de avonduren onder een dekentje Studio Voetbal kijken. De ontbering had niet te lang moeten duren en dat deed het gelukkig ook niet. In de vroege ochtend tufte een werkbusje van Groen Installatietechniek ons straatje binnen. Jaja, helemaal goed, hier moet je zijn.
De meestermonteur heette Martijn, zijn hulp luisterde naar de naam Wilco. De voorman hield er de gang in. Koffie? Graag. Zwart met suiker. Martijn had, zoals het een ware loodgieter betaamt, een loden pijp. Zelf een bedachtzaam eerste teugje, maar de gasfitter had de koffie al op en kwam in de benen. Aan het werk! Tweede bakkie? Straks, 10 uur. Even beppen. Of hij uit Ommen kwam? Gelukkig niet, sprak Martijn. Dan denk je, die woont op stand, een villa, schitterend gelegen in het buitengebied van Beerze of Junne. Of Vilsteren, Lemele, misschien Archem? Maar nee…, Vroomshoop. Vroomshoop!? Het Beloofde Land? Een afschuwelijke blunder, want dat is Ommen al. Nou ja, vergissen overkomt de besten. Lang gedacht dat mijn geboorteplaats Steenwijk het land van de Uitverkorenen was. Tot ik in de Vechtstad belandde. Maar goed, tikkeltje in de war, maar wat werken die man. Dankzij de Beul van Groen zat Lampie er binnen een paar uur weer warmpjes bij…

Lees ook

Kerstconcert in WH Zwart Hal

LEMELERVELD – Ad Huetink verzorgt op zaterdag 11 december een orgelconcert in de WH Zwart …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.