Home / / Lampie: Eerlijke pedaalridder

Lampie: Eerlijke pedaalridder

Was het een tijdje terug nog filefietsen, nu is er plenty ruimte. Het is mooi peddelen over het betonnen pad dat door het landelijke Varsen slingert. Een oase van rust waar je een tijdje terug continu moest uitwijken voor tegenliggers, of gestoord werd van het belletjesconcert van achteropkomende fietsers die fanatieker op de pedalen jenzen dan deze jongen. Nu niet bijdehand doen, zo van ‘je moet wel doortrappen Lampie’. Voor mijn gevoel heb ik er best tempo in, maar een mens moet niet vergeten te genieten. Laat me niet opjagen. Zelfs niet door echtparen met zo’n valse fiets, tikkie op de pedalen en gelijk rook van de banden en maar rinkelen met de fietsbel. Jaja, rustig, ben niet doof! Er zou een bord moeten staan ‘Rustgebied. Verboden voor elektrische krengen, alleen wandelaars en eerlijke fietsen toegestaan’. Wie gang wil maken knalt maar over de parallelweg van de N34. Lampie onderhoudt een tempo waarmee hij nog net niet omvalt. Dat ging onlangs overigens mis, met een flinke jaap boven de wenkbrauw tot gevolg. Een cursus ‘valtraining voor ouderen’ wordt serieus overwogen – geen gekheid, deze lessen bestaan echt.
Wie Varsen wil beleven, moet onthaasten. Je wil niet de zeldzame purperreiger missen, omdat je met oogkleppen voor het pad afjakkert. Een purperreiger, kom Lampie heb je goed gekeken? Die zitten hier niet. Dus wel hè! Heb hem op foto. De vogel bleef keurig zitten en klik, hebbes. Lampie zit echt niet uit zijn nek te lullen, excuus zwammen. Loepzuiver op mijn smartphone. Snoeihard bewijs. Kijk zelf, is dat een blauwe reiger, een zilverreiger, of een zeldzame purperreiger. Jaja, zet je je brilletje maar op. Nou…? Juist, een purperreiger dus. Welzeker, in Varsen. Maar goed, wel of geen purperreiger, begrijpelijk dat mensen willen genieten van de fraaie omgeving. Bij mooi weer wordt de fiets bestegen en is het druk. Wie in alle rust wil genieten moet de momenten kiezen. Doordeweeks. In alle vroegte, of wanneer het zonnetje schuilgaat achter een loodgrijs wolkendek, of wanneer de hemel dikke tranen schreit. Als het regent heb je ruimte.
Maar dan ga je er niet op uit om te fietsen. Je kunt overvallen worden, als je de buienradar niet hebt geraadpleegd, of te lichtzinnig bent, ‘och, een paar spetters, het meeste valt erbij langs.’ Denk niet: kan mooi op zondag, dan zit half Ommen in de kerk. Niet dus. Bij mooi weer zitten er meer op het zadel dan in de kerkbank durf ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te beweren. Wil je in stilte van de omgeving genieten, bestijg dan het stalen ros op een doordeweekse dag. De vakanties zijn voorbij. De rust keert terug in Ommen. Wat overblijft is de grijze golf. Dat spul dat niet meer actief meedoet op de arbeidsmarkt. Bovendien, doordeweeks heb je geen rij wachtenden bij het fietspontje van Bernard Schuurman. Ach ja, dat pontje. Kleine bekentenis: Lampie is een eerlijke pedaalridder, geen valsspeler op een elektrische fiets, maar van een stuk afsnijden bij tegenwind is hij niet vies!

Lees ook

Lampie: Ommermars

In 99 van de honderd ochtenden ben ik als eerste op. Een paar uur later …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.