Home / / Lampie: Voorbij, voorbij…

Lampie: Voorbij, voorbij…

Met hetzelfde tempo als de stalen buis van Arriva, welke het station Ommen komt binnen hobbelen, sluipt een warme gloed richting mijn grijze raap. Barst, mondkapje! De handen gaan van borstzak naar broekzak, om te eindigen in een paniekerige grabbelsessie door mijn rugtas. Warempel. Wie wat bewaart heeft wat. Niet dat ik bang was om te laat te komen. Ze kunnen mij alleen maar blij maken, niet meer bang. Trouwens, wat dat laat komen betreft, in veertig jaar is me dat nooit overkomen. Althans, niet door verslapen. Wel door treinvertraging, maar dat is overmacht. Te laat opdraven was geen optie in mijn beginjaren als spoorman. Je bediende vanaf het station de seinen en als de trein niet veilig kreeg, bleef hij zogezegd ‘voor de paal staan’, wat iets anders is dan ‘voor paal staan’, maar dit terzijde. Verslapen was een doodzonde. Wie dit overkwam wachtte een tribunaal. Huwelijksproblemen? Drank? Drugs?
Een goede wekker is goud waard. Desondanks ging er wel es wat mis. Weet nog dat ik mijn opwachting maakte in een nieuwe spijkerboks, suède stappers en een bloesje met een bloemetjesmotief. De mondhoeken van de rayonchef gingen neerwaarts. Hij wees me op een collega en diens kledingstijl. Terlenkabroek, wit overhemd en stropdas. Dacht het niet. Terlenka…, alleen de gedachte bezorgde me al scrotumeczeem. Een stropdas? Nooit! Doodbenauwd dat zo’n wurgkoord de zuurstoftoevoer naar mijn hersenpan belemmert en ik niet meer helder kan denken. Station Dalfsen. Weinig belangstelling. Tja, zes in de ochtend. Een schril fluitje. De boemel komt moeizaam in beweging. Een arsenaal aan gedachten borrelt op, zo in het staartstuk van mijn spoorcarrière, terwijl ik gemondkapt naar buiten gaap. Eindeloze maïsakkers. Het gewas is door overvloedige regenbuien, afgewisseld met weldadige zonnestralen, manshoog opgeschoten. Doorgeschoten zelfs. Groeizaam weer de afgelopen maanden.
En ‘komt de maïs hoger dan mij, dan is de zomer voorbij!’ Niet in herhaling vallen Lampie, deze heb je vaker gebruikt. Klopt! Maar dit jaar is een bijzondere, want ‘komt de maïs hoger dan mij, dan is niet alleen de zomer, maar ook mijn loopbaan voorbij!’ Lampie zit in de absolute krimpfase wat betreft zijn arbeidsplicht. Mooi toch? Vier decennia zijn tamelijk geruisloos voorbij gerold. Oké, de spoorbomen op de Hammerweg hebben wel es te lang dicht gelegen, omdat ik vergat ze open te gooien nadat de trein was vertrokken en ook heb ik iemand bijna een schedelbreuk veroorzaakt door de overpadbomen op zijn hoofd te laten zakken – ga daar dan niet staan, klojo. Wat te doen als ik ontketend voor het laatst huiswaarts fiets? Rugtas in de Vecht keilen? Als symbolische daad? Nee. De wekker dan? Nee, die staat geparkeerd op het nachtkastje. Mijn fiets? Nee, geen vervuiling. Ik smijt helemaal niets in de Vecht. Toch even stoppen bij de brug. In vol besef. Verlost, vrij! Blijmoedig turen over het water. Het is waar, vrij! Waan ik me onbespied, dan vouw ik de handen ineen en lispel ingedachte dichter J.C. Bloem, dankbaar en met betraande ogen ‘voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij…’

Lees ook

Tien jaar G-voetbal in Ommen

OMMEN – Het G-voetbal in Ommen is begonnen als een gezamenlijk initiatief van OVC’21 en …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.