Home / / Lampie: Finito!

Lampie: Finito!

Geen mens op straat. Geen wonder. Wie is er zo gek. Zondagochtend zeven uur. Iedereen ligt horizontaal in zijn nest te ronken. De Dag des Heeren, geen verplichting anders dan een morele missie, zoals een bezoekje aan pa en ma of het gewoonteloopje naar de kerk. Daar is berichtgever dezes van gevrijwaard. Deze pensionado kan gaan en staan waar hij wil. Op naar het water. Vissen. Zondag was vaste prik, hengeldag. Doordeweeks wachtte de oersaaie dagelijkse plicht. Maar Lampie heeft een dikke, vette punt gezet achter zijn bescheiden loopbaan als spoorhaas en had er stilletjes tussenuit willen knijpen. Dat plan ging faliekant de mist in. Na mijn laatste werkdag werd ik op het idyllische stationnetje van Ommen opgewacht door vrienden en collega’s. Een collega uitgezonderd, die zat in Italië, had geen annuleringsverzekering afgesloten en kocht deze afschuwelijke misser af met een ansichtkaartje. Zijn naam stond wel op de cadeaubon, dus hij zal zijn schuldgevoel wel afgekocht hebben, maar dit terzijde.

Waar ik naar toe wil, mooi dat mijn dappere medestrijders de moeite namen om van heinde en ver, van Kollum tot Appingedam en van Diepenveen tot Twello, af te reizen naar de Vechtstad. Om me te feliciteren en voor het laatst de hand te shaken, herstel, een boks te geven. Ik vermijd expres de uitdrukking ‘een elleboogje’. Dat heeft voor mij als voetballiefhebber een negatieve bijklank. Wie door de dienstdoende arbiter op deze stiekeme streek wordt betrapt, bedoeld om de tegenstander uit te schakelen en schade te berokkenen, mag voortijdig gaan douchen. Zo jochie, ga jij maar es onder het gemalen water je achterbakse streek overdenken. Oeps, ik dwaal alweer af. Hartstikke leuk, aardig, attent, lief en geweldig dat het hele kantoor me kwam uitzwaaien. Dat heb ik stamelend en hakkelend, want compleet overrompeld ook proberen duidelijk te maken, maar kwam niet verder dan ‘mooi dat jullie gekomen zijn’. De praatjesmaker die zijn repliek altijd wel klaar heeft, viel uit zijn rol. Bescheidenheid ontsiert de mens of zo, hoe zat het ook alweer… Nou ja, maakt niet uit.

Ter zake maar weer. Gelukkig drukten de voorwaarden van mijn collega’s me weer in de plooi. Op moment dat ik met enigszins trillende hand een envelop in ontvangst wilde nemen, greep ik mis. De bon werd teruggetrokken. O ja, er was een voorwaarde aan verbonden. Ik moest beloven niet terug te komen op mijn besluit om te vertrekken. Het was voor de achterblijvers ook feest. Een boodschap gebracht met een knipoog. Geintje dus. Toch? Of niet? Nou ja, ik wilde die bon wel graag hebben, zag mezelf alweer graaien in de winkel, dat is te zeggen de hengelsportwinkel, niet de doe-het-zelfzaak. Hamer, zaag en schroevendraaier zijn in mijn bezit, maar veel doe ik er niet mee. “Beloofd. Finito!” Gejuich. Beurse schouders van het beuken. Als afsluiter de tip om de bon niet te gebruiken voor de aanschaf van een hengel. ‘Die laat je toch aan het water staan’, werd ik genadeloos en tot vervelens toe met mijn eigen knulligheid geconfronteerd…

Lees ook

Inzameling Leger des Heils

DALFSEN – Kleding, schoenen en vodden voor het Leger des Heils kunnen op donderdag 30 …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.