Home / / Lampie: Uit gepimpeld

Lampie: Uit gepimpeld

Beerzerveld, gemeente Ommen. Je kunt er leuk vissen. In het kanaal dat van grote stad Almelo naar buurtschap de Haandrik kabbelt. Wie niet weet waar dat ligt, geen schande. De Haandrik bestaat uit enkele verspreid liggende boerderijen. Ergens halverwege dit waterbaantje ligt Beerzerveld. Wat ik ervan vind? Eerlijk antwoord? Zou er nog niet dood willen liggen. Nee…, ho…, stop…, dat heeft geen sikkepit met het kanaaldorp te maken, maar met het gegeven dat ik plezier heb in het leven. Wil nergens dood gevonden worden, maar goed, wat heb je te willen? Elke dag dat je met je goede, dan wel verkeerde been uit bed stapt, is een dag dichter bij de dood. Ben niet depressief en heb mijn medicatie geslikt, maar er zijn momenten dat je plots beseft dat je slechts een beperkte tijd op deze aardkloot mag rondbanjeren. Misschien komt het door die dooie mees. Klets! Tik tegen de ruit.
Wat was dat? Een steentje? Ach nee, zonde. Met geloken oogjes en een slap nekje keek het vogeltje me nog even aan en liet het leven. Net nadat ik mijn hengels had opgeborgen, na een niet al te succesvolle sessie in, inderdaad, vandaar, zoals reeds gememoreerd, het kanaal dat van Almelo naar de Haandrik vloeit, ter hoogte van Beerzerveld. Was net koffie aan het lebberen, plak oudewijvenkoek erbij, toen het gebeurde. Kledder! Een vogeltje met een noodlottig navigatieprobleem. Oeps, te laat. Brilletje uitzoeken hoeft niet meer. En zo werd ik geconfronteerd met de eindigheid van het leven. De enige zekerheid die je krijgt tijdens je aardse bestaan. Of nou ja, en dat je belasting moet betalen. De rest is ongewis. Staat in de sterren geschreven. De pimpelmees maakte zijn laatste reis, tussen mijn duim en wijsvinger, bungelend aan zijn staart, eindstation groenbak. Een triest eind.
Vreemd misschien, maar je denkt op zo’n moment toch even aan je eigen eind. Niet dat ik daar dagelijks mee bezig ben hoor. De open dag van Natuurbegraafplaats Hoogengraven, van afgelopen zaterdag, heb ik aan mijn neus voorbij laten gaan. Gaf de voorkeur aan de voetbalwedstrijd sportclub Lemele versus voetbalvereniging Achilles ’12. Zie liever strijd om de bal, dan het innerlijke geschil ‘als het zover is, wil je dan in een mand, kist of urn?’ Ben bang niet verder te komen dan een stamelend ‘nou ja…, pfff…, dat is te zeggen…, kijk tegen die tijd maar of er een leuke aanbieding is’. Ik ontwijk de kwestie, kan er slecht mee omgaan, maak graag overal een geintje van, maar dat kan niet, want bij de dood hoort nu eenmaal respect, eerbied, achting en ernst. Och, kijk dat gevederde pareltje liggen. Op een nietswaardig bed van dor blad, uitgebloeide asters en uitgetrokken klimop. Uit gepimpeld. Geen gezicht. De bats komt uit de schuur. Een steek diep. Vogeltje wederom tussen duim en wijsvinger en hup de kuil in. Schep zand erover en aanstampen. Nee, geen houten kruis, niet overdrijven, geen sentimenteel gedoe, maar een roemloos eind in de groenbak voelde gewoon niet goed.

Lees ook

Uit Hei en Dennen: Kippenvel

Bij het horen of zien van verontrustende berichten krijgen veel mensen kippenvel en veelal laten …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.