Home / / Lampie: Planten sparen

Lampie: Planten sparen

Oké…, het was komedie. Deed of ik van schrik van de benen ging en klampte me zogenaamd ternauwernood vast aan onze robuuste eettafel. “Stel je niet aan”, merkte mijn vrouw droogjes op. Dat kwam zo, min of meer uit gewoonte, maar zonder enige verwachting stelde ik voor een eindje te gaan wandelen? Mijn echtgenote heeft echter een breed scala aan excuses om me af te poeieren. ‘Te koud, te warm, te nat, te druk, geen zin, ik volg een serie’, verzin het maar. En als we gaan, dan meest in gezelschap van jongste kleinzoon. Vaak naar de Sahara. Het kereltje is dol op die immense zandbak. Vreemde gewoonte is na een flinke draf, plat in het zand duiken. Misschien moeten we hem laten nakijken, maar goed, ieder mens heeft zo zijn weeffoutjes. Over afwijking gesproken. Ben er zelf niet vrij van.
“Wat sta je nou dom in de lucht te koekeloeren”, merkte m’n wederhelft op. “Je kleinzoon loopt daar.” Haar wijsvinger stak haaks de andere kant op. “Raven”, stelde ik opgetogen vast. “Daar, boven de sparren.” “Ik zie alleen kraaien.” “Niks kraaien. Raven! Mooi hè. Die zijn zeldzaam.” Rollende ogen. Ze hoeft niets te zeggen, haar lichaamstaal verklapt ‘nou, interessant hoor, een dooie gaat er nog van gapen.’ Mijn vrouw heeft genoeg natuur aan de majestueuze notenboom voor ons huis. Op deze mooie nazomeravond zijn we alleen. Met z’n tweetjes. Niks Sahara. Op naar landgoed Eerde. ‘Rondje kasteel’ doen. Niet direct overdrijven. De kortste route, anders is het wandelen gelijk weer over. Was mijn vrouw alleen, dan sluit ik niet uit dat ze bij een boerderij aan moet bellen om de weg te vragen.
Nu is ze veilig. Op deze trip ben ik naast gezelschap, gids, steun en toeverlaat. Na het starten van de Peugeot snel Johnny Cash het zwijgen opleggen, anders loop ik het gevaar dat ze direct weer uitstapt. Ze is anti-fan. Het parkeerplaatsje bij de Internationale School is leeg. Mooi, geen hordes slenteraars onderweg. We hebben de natuur voor onszelf. Geen mens te zien. In de verte alleen een pruttelende tractor. “Dag boer, zorg goed voor je koeien.” Het vee staat al grazend bijeen en wat dom van zich af te loeren. We kuieren over hetzelfde zandpad, maar onze stemmingen staan haaks. Die van haar serieus, de mijne supermelig. Ons gesprek ontaardt in een treurigmakend pingpongspel. “Heb ik. Boeien. Heb ik. Boeien.”
“Wat loop je nou te bazelen. Je tabletten niet geslikt of zo?” “Heb je dat bord niet gezien?” “Welk bord?” “Die”, zeg ik, wijzend op een groen bord met de tekst ‘Spaar de wilde planten op Eerde’. “Beetje dom, die uitnodiging om groen te rooien. Straks blijft een kale vlakte over.” “Nee joh, dat bord is bedoeld om zuinig te zijn op wat hier groeit en bloeit…” Dan merkt ze mijn spottende glimlach op. “Ach, zit me niet in de maling te nemen!” Mijn overleden oudtante Gé had gelijk toen ze beweerde, ‘meisjes groeien op tot vrouwen, jongetjes hooguit tot grote jongens!’

Lees ook

Het Boek van de Week

‘De rechtvaardigen’ van Jan Brokken Jan Zwartendijk is na een aantal omzwervingen in 1938 in …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.